Dla miłośników kultury Dalekiego Wschodu w Parku Szczytnickim we Wrocławiu w rejonie Hali Ludowej znajduje się Ogród Japoński.
Stał się on wrocławską namiastką kultury Kraju Kwitnącej Wiśni. Ogród powstał w latach 1902-1912 w związku z Wystawą Stulecia w 1913 roku.
Pomysłodawcą stworzenia orientalnego parku był niemiecki hrabia Fritz von Hochberg, największy wówczas japonista - entuzjasta. W projekcie pomagał mu mistrz orientalnej sztuki ogrodowej Mankichi Arai.
Ogród był był perłą wystawy. Po ekspozycji japońskie elementy zostały wywiezione, a ogród został zlikwidowany. W jego miejscu zachowały się jedynie ścieżki, staw i część japońskiej roślinności. I tak przez 60 lat ogród uległ zapomnieniu.
Miasto zainteresowało się pozostałościami ogrodu dopiero w 1974 r. Wybudowano wówczas wodną kaskadę, a staw ponownie napełniono wodą.
W 1994 roku władze Wrocławia postanowiły zrewaloryzować Ogród Japoński. Aby oddac klimat kraju kwitnącej wiśni zwrocono się po pomoc merytoryczną do Ambasady Japonii w Warszawie. Prośba spotkała się z żywym zainteresowaniem Ambasadora Japonii.
W latach 1996-1997, przy współpracy Ambasady Japonii oraz przy udziale polskich i japońskich specjalistów, ogrodników, architektów aranżacji kamiennych, architektów ogrodów, kierowanych przez Yoshikiego Takamurę, przeprowadzono prace przywracające ogrodowi japoński charakter.
Dzięki obecności japońskich specjalistów wszystkie projekty i prace, w najdrobniejszych szczegółach, odpowiadają oryginalnej japońskiej sztuce ogrodowej. Każdy element odnowionego ogrodu ma swoje miejsce i znaczenie, często niewidoczne dla Europejczyków.
Dwa miesiące po uroczystym otwarciu, w lipcu 1997 podczas powodzi stulecia, ogród znalazł się na trzy tygodnie pod wodą. Około 70% roślinności wymagało wymiany. Potrzebne były kolejne 2 lata, aby ogród wrócił do dawnej formy. Ponowne otwarcie nastąpiło w październiku 1999 roku.
Współcześnie jest to już ogród japoński nie tylko z nazwy. Stanowi on unikatowy w Europie, żywy fragment japońskiej kultury. Do orientalnego świata prowadzą ozdobna brama sukiya-mon i aleja, która kieruje wprost do głównej części ogrodu - mostu, łączącego dwa brzegi stawu. Ogród zyskał też wyspę, kamienne latarnie oraz dodatkowe ścieżki przy stawie. W południowej części pojawił się pawilon typu sukija, nawiązujący do japońskich ogrodów przydomowych.
Ogród, nawiązując do założeń historycznych z 1913, odbudowano wszystkie elementy z najdrobniejszymi szczegółami. Uzyskał jednocześnie wiele zupełnie nowych elementów nadających mu niepowtarzalny charakter. Obecnie ogród jest unikatowym odzwierciedleniem japońskiej przyrody w Europie. Jest celem wycieczek turystów i spacerów wielu wrocławian.
niedziela, 4 sierpnia 2013
sobota, 3 sierpnia 2013
Ostrów Tumski - Wrocław
Ostrów Tumski to serce Wrocławia, najstarsza zamieszkała dzielnica miasta, wyspa na której oprócz katedry znjaduje się kilka kościołów, obwieszony kłódkami most zakochanych i tłumy turystów chcących poczuć niezwykłą atmosferę tego miejsca.
Gród stanowiący siedzibę pierwszych Piastów na Ostrowie Tumskim założony został prawdopodobnie w X stuleciu. W roku 1315 cały Ostrów Tumski sprzedany został władzom kościelnym i od tego czasu na wyspie przestała obowiązywać jurysdykcja świecka, z czego nierzadko korzystali ci, którzy naruszyli prawo świeckie na terenie Wrocławia.
Przejawem swoistych praw obowiązujących na Ostrowie Tumskim był obowiązek zdejmowania nakrycia głowy już przy wejściu na most Tumski gdzie stał słup graniczny małego "państwa kościelnego". Obowiązek ten dotyczył również głów koronowanych.
Magicznego i romantycznego uroku temu miejscu dodaje oświetlenie gazowe. Latarnie gazowe na katedralnej wyspie to pozostałości z XIX wieku. Po raz pierwszy we Wrocławiu lampy gazowe zapłonęły w 1847 roku. Z kilkuset miejskich lamp obecnie we Wrocławiu zostały tylko 103, wszystkie znajdują się na Ostrowie. Żeby te lamy działały, każdą z nich należy zapalić osobno.
Dlatego tuż przed zachodem słońca spotykamy latarnika w czarnym meloniku i pelerenie, który zaczyna swoją pracę. Idzie brukowaną uliczką tuż przy katedrze uzbrojony w urządzenie, zwane "polityką" czyli paląca się tyką, zapalając kolejne latarnie. Uruchomienie wszystkich latarni zajmuje mu około.1,5 godziny, chyba że przeszkadzają mu turyści ;)
Światło latarni gazowej daje delikatny, tajemniczy półmrok. Dlatego uliczki wyglądają ja ze starego filmu.
Most Tumski
Przed wojną znany był jako Dombrucke, czyli Most Katedralny. Sami Wrocławianie nazywają go dziś Mostem Zakochanych. We Wrocławiu są setki mostów, jednak Most Tumski jest wyjątkowy. Łączy on Ostrów Tumski z wyspą Piasek. Jest to krótki, około 50-metrowy most, położony w cieniu ogromnego, średniowiecznego kościoła Najświętszej Maryi Panny. Kiedyś Most Tumski łączył dwa państwa - kościelne i świeckie. Sławny podpalacz Wrocławia uciekał tym mostem do katedry, gdzie ukarało go prawo boże, a nie władza księcia. Biedakowi głowa utknęła w jednym z okienek kościoła. Obecny Most Tumski zbudowany został w XIX wieku, ale historia mostów wiodących na Ostrów Tumski sięga Średniowiecza.
Kiedy dokładnie powstał pierwszy most pomiędzy Wyspą Piaskową a Ostrowem Tumskim dokładnie nie wiadomo. Najstarsze dokumenty wspominają o przeprawach w XII wieku.
Tradycją stało się już zawieszanie przez zakochanych kłódek na Moście Tumskim. Para zapina razem kłódkę i wyrzuca oba klucze od kompletu do Odry. Pierwsze kłódki zapinane przez zakochanych na moście Tumskim pojawiły się w 2009 roku. Rok później było ich tam już prawie 4 tysiące. Dziś według szacunków jest nawet kilkanaście tysięcy. Most z kłódkami stał się kolejną turystyczną atrakcją Wrocławia.
Łączenie Odry z wyznawaniem miłości ma znacznie dłuższą historię. Podobno czeska księżniczka Dobrawa przybyła do Wrocławia właśnie Odrą. Na Ostrowie Tumskim czekał już na nią Mieszko I. I to właśnie tam miało dojść do zaręczyn. Ceremonia wyglądała tak, jak powinny wyglądać zaręczyny księcia: wojowie uderzali mieczami w tarcze, a okoliczna ludność wrzucała do Odry posążki pogańskich bogów. Miało to przekonać pobożną Dobrawę o uczuciach księcia i szczerej chęci przyjęcia chrztu.
Legenda mówi o jeszcze jednej historii z nieszczęśliwą miłością. W latach trzydziestych XVII wieku córka wrocławskiego złotnika zakochała się w ubogim czeladniku. Jednak jak to zwykle w takich historiach bywa ojciec nie zgodził się na biednego zięcia. Zrozpaczony chłopak zdecydował się zdobyć majątek. W tym celu przyłączył się do grupy zbójców. Po dwóch latach, kiedy wyłapano już jego kompanię, wykradł skarb i wrócił do Wrocławia. Zrabowanym złotem chciał się pochwalić niedoszłemu teściowi. Niestety, ten rozpoznał pierścień swojego przyjaciela i znowu wyrzucił czeladnika z domu. Zakochany młodzieniec z rozpaczy podpalił dom złotnika. Wiadomo, że uciekał właśnie Mostem Tumskim. Legendy nie są zgodne. Niektóre mówią, że chciał schronić się na Ostrowie Tumskim przed prawem książęcym. Inne z kolei donoszą, że z wieży katedry chciał oglądać swoje dzieło. Dosięgło go jednak prawo boskie. Kiedy wyglądał przez okno katedry mur zacisnął się na jego szyi. Kamienna głowa pozostaje tam do dziś jako przestroga.
Most Tumski był drogą ucieczki już o wiele wcześniej. W 1241 roku pod Wrocław podeszli Mongołowie. Wieści o ich okrucieństwie przeraziły mieszkańców miasta. Jedynym bezpiecznym miejscem wydawał się być Ostrów Tumski. Błogosławiony Czesław Odrowąż, przeor wrocławskich dominikanów, wpuścił mieszkańców na wyspę. Niestety w tym samym czasie na zagrożonym brzegu wybuchł pożar. Drewniane miasto płonęło błyskawicznie. Zajął się też most odcinając drogę ucieczki ostatniemu z ewakuowanych, Czesławowi Odrowążowi. Żarliwa modlitwa sprawiła, że samo niebo zaczęło pomagać. Udało mu się przejść bezpiecznie przez Odrę i uniknąć tatarskich strzał. Kiedy Mongołowie podeszli pod Ostrów Tumski, mieszkańców znowu uratował Czesław. Dzięki jego modlitwie, najeźdźców poraziła kula ognia. Niektórzy mówią, że ogień nie pochodził z nieba ale od samego Czesława, a patronem Wrocławia jest po prostu potężny, średniowieczny czarnoksiężnik.
Niestety, nie wszystkie przejścia przez Most Tumski były szczęśliwe. Do dziś zachował się przekaz opisujący procesję Bożego Ciała z 1423 roku. Ówczesny most był drewniany bo była to typowa dla średniowiecza forma konstrukcji mostów. Niestety, materiał nie wytrzymał naporu wiernych. W efekcie kilkudziesięciu z nich utonęło w Odrze. Była to jedna z większych tragedii w dawnym Wrocławiu.
W tym urokliwym zakątku miasta byliśmy każdego dnia podczas naszego pobytu :) ale dopiero za drugim razem udało nam sie spotkać latarnika :)
A w następnej notce zapraszam do przecudnych wrocławskich ogrodów japońskich :)
Gród stanowiący siedzibę pierwszych Piastów na Ostrowie Tumskim założony został prawdopodobnie w X stuleciu. W roku 1315 cały Ostrów Tumski sprzedany został władzom kościelnym i od tego czasu na wyspie przestała obowiązywać jurysdykcja świecka, z czego nierzadko korzystali ci, którzy naruszyli prawo świeckie na terenie Wrocławia.
Przejawem swoistych praw obowiązujących na Ostrowie Tumskim był obowiązek zdejmowania nakrycia głowy już przy wejściu na most Tumski gdzie stał słup graniczny małego "państwa kościelnego". Obowiązek ten dotyczył również głów koronowanych.
Magicznego i romantycznego uroku temu miejscu dodaje oświetlenie gazowe. Latarnie gazowe na katedralnej wyspie to pozostałości z XIX wieku. Po raz pierwszy we Wrocławiu lampy gazowe zapłonęły w 1847 roku. Z kilkuset miejskich lamp obecnie we Wrocławiu zostały tylko 103, wszystkie znajdują się na Ostrowie. Żeby te lamy działały, każdą z nich należy zapalić osobno.
Dlatego tuż przed zachodem słońca spotykamy latarnika w czarnym meloniku i pelerenie, który zaczyna swoją pracę. Idzie brukowaną uliczką tuż przy katedrze uzbrojony w urządzenie, zwane "polityką" czyli paląca się tyką, zapalając kolejne latarnie. Uruchomienie wszystkich latarni zajmuje mu około.1,5 godziny, chyba że przeszkadzają mu turyści ;)
Światło latarni gazowej daje delikatny, tajemniczy półmrok. Dlatego uliczki wyglądają ja ze starego filmu.
Most Tumski
Przed wojną znany był jako Dombrucke, czyli Most Katedralny. Sami Wrocławianie nazywają go dziś Mostem Zakochanych. We Wrocławiu są setki mostów, jednak Most Tumski jest wyjątkowy. Łączy on Ostrów Tumski z wyspą Piasek. Jest to krótki, około 50-metrowy most, położony w cieniu ogromnego, średniowiecznego kościoła Najświętszej Maryi Panny. Kiedyś Most Tumski łączył dwa państwa - kościelne i świeckie. Sławny podpalacz Wrocławia uciekał tym mostem do katedry, gdzie ukarało go prawo boże, a nie władza księcia. Biedakowi głowa utknęła w jednym z okienek kościoła. Obecny Most Tumski zbudowany został w XIX wieku, ale historia mostów wiodących na Ostrów Tumski sięga Średniowiecza.
Kiedy dokładnie powstał pierwszy most pomiędzy Wyspą Piaskową a Ostrowem Tumskim dokładnie nie wiadomo. Najstarsze dokumenty wspominają o przeprawach w XII wieku.
Tradycją stało się już zawieszanie przez zakochanych kłódek na Moście Tumskim. Para zapina razem kłódkę i wyrzuca oba klucze od kompletu do Odry. Pierwsze kłódki zapinane przez zakochanych na moście Tumskim pojawiły się w 2009 roku. Rok później było ich tam już prawie 4 tysiące. Dziś według szacunków jest nawet kilkanaście tysięcy. Most z kłódkami stał się kolejną turystyczną atrakcją Wrocławia.
Łączenie Odry z wyznawaniem miłości ma znacznie dłuższą historię. Podobno czeska księżniczka Dobrawa przybyła do Wrocławia właśnie Odrą. Na Ostrowie Tumskim czekał już na nią Mieszko I. I to właśnie tam miało dojść do zaręczyn. Ceremonia wyglądała tak, jak powinny wyglądać zaręczyny księcia: wojowie uderzali mieczami w tarcze, a okoliczna ludność wrzucała do Odry posążki pogańskich bogów. Miało to przekonać pobożną Dobrawę o uczuciach księcia i szczerej chęci przyjęcia chrztu.
Legenda mówi o jeszcze jednej historii z nieszczęśliwą miłością. W latach trzydziestych XVII wieku córka wrocławskiego złotnika zakochała się w ubogim czeladniku. Jednak jak to zwykle w takich historiach bywa ojciec nie zgodził się na biednego zięcia. Zrozpaczony chłopak zdecydował się zdobyć majątek. W tym celu przyłączył się do grupy zbójców. Po dwóch latach, kiedy wyłapano już jego kompanię, wykradł skarb i wrócił do Wrocławia. Zrabowanym złotem chciał się pochwalić niedoszłemu teściowi. Niestety, ten rozpoznał pierścień swojego przyjaciela i znowu wyrzucił czeladnika z domu. Zakochany młodzieniec z rozpaczy podpalił dom złotnika. Wiadomo, że uciekał właśnie Mostem Tumskim. Legendy nie są zgodne. Niektóre mówią, że chciał schronić się na Ostrowie Tumskim przed prawem książęcym. Inne z kolei donoszą, że z wieży katedry chciał oglądać swoje dzieło. Dosięgło go jednak prawo boskie. Kiedy wyglądał przez okno katedry mur zacisnął się na jego szyi. Kamienna głowa pozostaje tam do dziś jako przestroga.
Most Tumski był drogą ucieczki już o wiele wcześniej. W 1241 roku pod Wrocław podeszli Mongołowie. Wieści o ich okrucieństwie przeraziły mieszkańców miasta. Jedynym bezpiecznym miejscem wydawał się być Ostrów Tumski. Błogosławiony Czesław Odrowąż, przeor wrocławskich dominikanów, wpuścił mieszkańców na wyspę. Niestety w tym samym czasie na zagrożonym brzegu wybuchł pożar. Drewniane miasto płonęło błyskawicznie. Zajął się też most odcinając drogę ucieczki ostatniemu z ewakuowanych, Czesławowi Odrowążowi. Żarliwa modlitwa sprawiła, że samo niebo zaczęło pomagać. Udało mu się przejść bezpiecznie przez Odrę i uniknąć tatarskich strzał. Kiedy Mongołowie podeszli pod Ostrów Tumski, mieszkańców znowu uratował Czesław. Dzięki jego modlitwie, najeźdźców poraziła kula ognia. Niektórzy mówią, że ogień nie pochodził z nieba ale od samego Czesława, a patronem Wrocławia jest po prostu potężny, średniowieczny czarnoksiężnik.
Niestety, nie wszystkie przejścia przez Most Tumski były szczęśliwe. Do dziś zachował się przekaz opisujący procesję Bożego Ciała z 1423 roku. Ówczesny most był drewniany bo była to typowa dla średniowiecza forma konstrukcji mostów. Niestety, materiał nie wytrzymał naporu wiernych. W efekcie kilkudziesięciu z nich utonęło w Odrze. Była to jedna z większych tragedii w dawnym Wrocławiu.
A w następnej notce zapraszam do przecudnych wrocławskich ogrodów japońskich :)
piątek, 2 sierpnia 2013
Hala Stulecia, Iglica i Wrocławska Fotanna
Hala Stulecia zwana też po II wojnie światowej Halą Ludową położona jest w parku Szczytnickim we Wrocławiu. Jest jednym z ważniejszych dzieł architektury światowej XX wieku. Wzniesiona w latach 1911-1913 według projektu Maxa Berga w stylu ekspresjonistycznym . W 1962 roku wraz z zespołem architektonicznym obejmującym m.in. Pawilon Czterech Kopuł, Pergolę i Iglicę wpisana została do rejestru zabytków w 1962 i ponownie w 1977 roku. Podobnie jak Stare Miesto w Krakowie czy kopalnia soli w Wieliczce, Hala Stulecia jako wyjątkowe osiągnięcie konstrukcyjne i architektoniczne w 2006 roku została wpisana na listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO.
O znaczeniu wrocławskiej Hali podobnie jak w wypadku jej rzymskiego wzorca Panteonu przesądza rekordowe osiągnięcie konstrukcyjne. Kopuła wrocławskiej Hali, dzięki potężnej konstrukcji i systemowi oświetlenia, tworzy wnętrze, zbliżone do charakteru wnętrza Panteonu.
Halę Stulecia wybudowano w celu zorganizowania Wystawy Stulecia oraz zapewnienia miejsca do organizacji wielkich wystaw i imprez przemysłowych, kulturalnych czy sportowych. Wrocławska Hala Stulecia jest również twórczym i innowacyjnym przykładem rozwoju technik budowlanych. W czasie powstania była to największa tego typu budowla na świecie, pierwsza w której na tak wielką skalę użyto żelazobeton i stal.Hala ma 42 m wysokości, a nakrywająca ją kopuła 65 m średnicy.
Hala Stulecia, w zamierzeniu twórców miała pełnić rozmaite funkcje. Przede wszystkim jest miejscem organizacji zgromadzeń, koncertów i wielkich wystaw. Hala jest więc zarówno historycznym dokumentem, symbolem swej epoki, pomnikiem historii Prus, jak i wielokrotnie wykorzystywanym obiektem użytkowym. Była świadkiem wielu ważnych wydarzeń historycznych, często o różnej wymowie moralnej jak np. zgromadzenia faszystowskie czy kongres intelektualistów. W 1997 roku odby sie tam 46 Kongres Eucharystyczny. Trwające 7 dni spotkanie religijne zgromadziło łącznie 22.500 wiernych z 86 krajów. Podczas mszy świętej na zakończenie kongresu papież Jan Paweł II w swej homilii nazwał Wrocław miastem spotkania, miastem, które jednoczy'
Wrocławska iglica Powstała tuż po II wojnie światowej przed Halą Ludową, jako symbol silnej Polski. Iglica miała zachwycać nie tylko swoją wielkością, ale także światłem odbijanym przez lustra na jej wierzchołku. W 1948 r. we Wrocławiu zorganizowano słynną Wystawę Ziem Odzyskanych, czyli cykl propagandowych imprez i prezentacji pokazujących możliwości odbudowy odzyskanych terenów po wojnie.
Hala Ludowa, zbudowana przez Niemców dominowała w okolicy a to nieszczególnie podkreślało dorobek Polski Ludowej. Trzeba było zbudować coś bardziej doniosłego. I tak powstała Iglica. Zaprojektowana przez Stanisława Hempla stanęła na trzech podporach, co miało symbolizować współpracę różnych warstw społecznych, czyli inteligencji pracującej, robotników oraz chłopów w zagospodarowaniu Ziem Zachodnich. Kiedyś Iglica była wyższa, bo gdy ją ustawiano w 1948 roku miała 106 metrów, dziś ma tylko 96.
Na szczycie konstrukcji umocowano tarczę zbudowaną z luster, które miały odbijać światło reflektorów umieszczonych na ziemi.
Świetlne promienie miały być odbijane we wszystkich kierunkach. Jednak kilkanaście dni po ustawieniu Iglicy, nad Wrocławiem przeszła potężna burza, która uszkodziła Iglicę. Lustra na wierzchołku konstrukcji zostały zniszczone, a sam szczyt wygięty. Część szkła spadła na dół, lecz większa część niebezpiecznie zwisała z góry, dlatego trzeba było je usunąć. Rozważano pomoc straży pożarnej, wykorzystanie balonu, czy pomoc snajperów, by zestrzelili popękane lustra. Sytuację uratowali dwaj taternicy, studenci Uniwersytetu Jagiellońskiego Wojciech Niedziałek i Stanisław Jaworowski, którzy 15 października 1948 r., mimo wiatru, wspięli się na szczyt i dokonali naprawy iglicy. Pobyt na górze trwał kilka godzin. Z dnia na dzień stali się bohaterami, wielbionymi przez całą Polskę. Dziś jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli Wrocławia, który warto zobaczyć. Niestety niewielu pamięta o okolicznościach jej postawienia.
Przy Hali Stulecia mieści się jedna z największych i najbardziej spektakularnych fontann w Europie. Multimedialna Fontanna na Pergoli o powierzchni ok. 1 ha na której umieszczono około 300 dysz wodnych. Setki wodnych strumieni tworzą ekran do wyświetlania animacji pokazów laserowych. Podczas spektakli z udziałem wody, kolorowych świateł i muzyki, Wrocławska Fontanna zamienia się w teatr wodny dla wszystkich odwiedzających kompleks Hali Stulecia i Ogród Japoński.
Multimedialne widowisko działające na wiele zmysłów. Woda wystrzeliwana jest na wysokość ok. 40 metrów. Na ekranie wodnym o powierzchni ponad 700 m 2 można oglądać artystyczne animacje wzbogacone dźwiękami wody i muzyki. W weekendy organizowane są specjalne wieczorne pokazy, niestety nie udało mi sie ich zobaczyć na żywo więc muszę tam jeszcze wrócić :)
Wrocławska Fontanna została uroczyście otwarta 4 czerwca 2009 z okazji dwudziestej rocznicy pierwszych wolnych wyborów w powojennej Polsce.
O znaczeniu wrocławskiej Hali podobnie jak w wypadku jej rzymskiego wzorca Panteonu przesądza rekordowe osiągnięcie konstrukcyjne. Kopuła wrocławskiej Hali, dzięki potężnej konstrukcji i systemowi oświetlenia, tworzy wnętrze, zbliżone do charakteru wnętrza Panteonu.
Halę Stulecia wybudowano w celu zorganizowania Wystawy Stulecia oraz zapewnienia miejsca do organizacji wielkich wystaw i imprez przemysłowych, kulturalnych czy sportowych. Wrocławska Hala Stulecia jest również twórczym i innowacyjnym przykładem rozwoju technik budowlanych. W czasie powstania była to największa tego typu budowla na świecie, pierwsza w której na tak wielką skalę użyto żelazobeton i stal.Hala ma 42 m wysokości, a nakrywająca ją kopuła 65 m średnicy.
ja w kopule ;)
Hala Stulecia, w zamierzeniu twórców miała pełnić rozmaite funkcje. Przede wszystkim jest miejscem organizacji zgromadzeń, koncertów i wielkich wystaw. Hala jest więc zarówno historycznym dokumentem, symbolem swej epoki, pomnikiem historii Prus, jak i wielokrotnie wykorzystywanym obiektem użytkowym. Była świadkiem wielu ważnych wydarzeń historycznych, często o różnej wymowie moralnej jak np. zgromadzenia faszystowskie czy kongres intelektualistów. W 1997 roku odby sie tam 46 Kongres Eucharystyczny. Trwające 7 dni spotkanie religijne zgromadziło łącznie 22.500 wiernych z 86 krajów. Podczas mszy świętej na zakończenie kongresu papież Jan Paweł II w swej homilii nazwał Wrocław miastem spotkania, miastem, które jednoczy'
Hala Ludowa, zbudowana przez Niemców dominowała w okolicy a to nieszczególnie podkreślało dorobek Polski Ludowej. Trzeba było zbudować coś bardziej doniosłego. I tak powstała Iglica. Zaprojektowana przez Stanisława Hempla stanęła na trzech podporach, co miało symbolizować współpracę różnych warstw społecznych, czyli inteligencji pracującej, robotników oraz chłopów w zagospodarowaniu Ziem Zachodnich. Kiedyś Iglica była wyższa, bo gdy ją ustawiano w 1948 roku miała 106 metrów, dziś ma tylko 96.
Na szczycie konstrukcji umocowano tarczę zbudowaną z luster, które miały odbijać światło reflektorów umieszczonych na ziemi.
Świetlne promienie miały być odbijane we wszystkich kierunkach. Jednak kilkanaście dni po ustawieniu Iglicy, nad Wrocławiem przeszła potężna burza, która uszkodziła Iglicę. Lustra na wierzchołku konstrukcji zostały zniszczone, a sam szczyt wygięty. Część szkła spadła na dół, lecz większa część niebezpiecznie zwisała z góry, dlatego trzeba było je usunąć. Rozważano pomoc straży pożarnej, wykorzystanie balonu, czy pomoc snajperów, by zestrzelili popękane lustra. Sytuację uratowali dwaj taternicy, studenci Uniwersytetu Jagiellońskiego Wojciech Niedziałek i Stanisław Jaworowski, którzy 15 października 1948 r., mimo wiatru, wspięli się na szczyt i dokonali naprawy iglicy. Pobyt na górze trwał kilka godzin. Z dnia na dzień stali się bohaterami, wielbionymi przez całą Polskę. Dziś jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli Wrocławia, który warto zobaczyć. Niestety niewielu pamięta o okolicznościach jej postawienia.
Przy Hali Stulecia mieści się jedna z największych i najbardziej spektakularnych fontann w Europie. Multimedialna Fontanna na Pergoli o powierzchni ok. 1 ha na której umieszczono około 300 dysz wodnych. Setki wodnych strumieni tworzą ekran do wyświetlania animacji pokazów laserowych. Podczas spektakli z udziałem wody, kolorowych świateł i muzyki, Wrocławska Fontanna zamienia się w teatr wodny dla wszystkich odwiedzających kompleks Hali Stulecia i Ogród Japoński.
Multimedialne widowisko działające na wiele zmysłów. Woda wystrzeliwana jest na wysokość ok. 40 metrów. Na ekranie wodnym o powierzchni ponad 700 m 2 można oglądać artystyczne animacje wzbogacone dźwiękami wody i muzyki. W weekendy organizowane są specjalne wieczorne pokazy, niestety nie udało mi sie ich zobaczyć na żywo więc muszę tam jeszcze wrócić :)
Wrocławska Fontanna została uroczyście otwarta 4 czerwca 2009 z okazji dwudziestej rocznicy pierwszych wolnych wyborów w powojennej Polsce.
czwartek, 1 sierpnia 2013
Wrocław
Z Wałbrzycha udaliśmy się do Wrocławia. Tam obecnie wraz rodziną mieszka moja koleżanka ze szkoły podstawowej Danka. 10 lat temu w Krakowie przez około roku razem z Danką wspólnie wynajmowałyśmy mieszkanie. Potem Danka wyszła za mąż i wyjechała do Poznania a ja wyjechałam do Irlandii i tak nasze drogi się rozeszły. Kiedy byłyśmy na urlopie w Krakowie w tym samym czasie spotykałyśmy się czasami, choć z upływem lat spotkania te praktycznie zanikły. Po kilku letniej przerwie zadzwoniłam do Danki, że będę we Wrocławiu i od razu czułam, jakbym z Danką widziała sie wczoraj. Po przyjedzie do Wrocławia Danka wraz córka Lilą hojnie nas ugościła obiadem i pysznym tortem. Danka jest nauczycielem techniki i informatyki w szkole podstawowej a ponadto ma niesamowite zdolności plastyczne. Na zajęcia dla swoich uczniów wykonuje różnego rodzaje rękodzieło, więc zaczęłyśmy rozmowę o naszych pasjach, która nie miała końca :) Danka pokazała mi też quilling, jest to technika z rodzaju papieroplastyki, służącą do tworzenia ozdób z wąskich pasków papieru zwiniętych w kształt sprężyny spiralnej i odpowiednio uformowanych przez zagniecenie zewnętrznych warstw papieru. Zakupiłam już zestaw podstawowy i będę ćwiczyć zwijanie wzorów :)
Zostałam obdarowana rękodziełem, wykonanym przez Dankę, przepiękną torbę i filcowe kolczyki.
Mam nadzieję, że wkrótce Danka przyjedzie do Cork i będzie gościem warsztatów artystycznych. Po posileniu ciała i odpoczynku Danka wraz z Lilą stały się naszymi wrocławskimi przewodniczkami. Codziennie przez 3 dni od rana do wieczora dziewczyny pokazywały nam wrocławskie zabytki, ulice, kościoły opowiadając ciekawostki o tych niezwykłych miejscach. Oprowadziły nas również szlakami gdzie skrywają się wrocławskie krasnoludki.
Wrocław to przepiękne miasto, tętniące życiem w którym nie brakuje atrakcji dla dużych i małych. Okazałe budowle i małe krasnoludki czynią w nim niepowtarzalny klimat. Dla mnie Wrocław jest jak Kraków :) panuje w nim niezwykła atmosfera. Oczywiście był wśród nas zagorzały przeciwnik Krakowa ;) ale pomimo ciągłych uwag i porównań Wrocławia do Krakowa nie udało mu się zmienić mojej fascynacji Krakowem :) Wrocław tak nam się spodobał, że nasz pobyt przedłużyliśmy o jeden dzień :)
A teraz zapraszam Was na wirtualną wycieczkę po Wrocławiu
Ratusz i wrocławski Rynek
Wrocławski Rynek powstał w 1242 roku i w swoim czasie był jednym z największych w Europie. Pod koniec stulecia zbudowano na nim ratusz, a przylegające do niego murowane budynki w przeszłości były kramami kupców.
Ratusz powstał pod koniec XIII wieku jako parterowy budynek z cegły, z wysokim dachem i 15-metrową wieżą. Od lat 70. XV w. do 1504 w kliku etapach budowlanych powiększono Ratusz od południa, zwiększając jego powierzchnię o połowę i nadając całości bardziej reprezentacyjny charakter. Korzystano zasadniczo z form schyłkowego gotyku, jednak przyjmując już pewne elementy renesansowe.
W północno-zachodnim narożu powstała w kilku etapach wieża o łącznej wysokości 66,0 metrów. Kwadratowa część wieży ma 32,80 m wysokości, w dwóch ostatnich kondygnacjach 11,70 m wysokości wieża przyjmuje rzut ośmioboku. Nad nimi znajduje się dwukondygnacyjny renesansowy dach hełmowy.
W wieży znajduje się najstarszy w Polsce dzwon zegarowy z 1368 roku. Napis na dzwonie głosi:
Roku Pańskiego 1368. Spójrz, ja dzwon rzadko dzwonię na próżno. W noc i za dnia ogłaszam czas i godzinę (wikipedia)
Nowy ratusz został wzniesiony w latach 1860-1863 dla znacznie powiększonego samorządu miejskiego.
Panorama Racławicka
Jest to jeden z najsłynniejszych polskich obrazów, przedstawia bitwę pod Racławicami z 1794 roku, jeden z epizodów insurekcji kościuszkowskiej, zwycięstwo wojsk polskich pod dowództwem gen. Tadeusza Kościuszki nad wojskami rosyjskimi pod dowództwem gen. Aleksandra Tormasowa. Wymiary obrazu to 120 x 15 metrów.
Obraz został namalowanym na płótnie, przed obrazem uformowano sztuczne rekwizyty, przez co namalowane sceny wydają się być całkiem realne. Inicjatorem dzieła był lwowski malarz Jan Styka razem z nim obraz tworzyli Wojciech Kossaka oraz Ludwig Boller. Malarze podzielili się zadaniami i w 1894 dzieło zostało przedstawione lwowskiej publiczności. W 1939 roku Lwów został zajęty przez wojsko rosyjskie i Panorama została zamknięta. Bombardowanie w 1944 roku uszkodziło płótno, po wojnie obraz przewieziono do Wrocławia. Odrestaurowane dzieło dopiero po długich negocjacjach z ówczesnymi władzami zostało wystawione publicznie w 1985 roku.
Dworzec Główny we Wrocławiu jest jedną z najstarszych budowli tego typu w Polsce. Wybudowany w stylu neogotyckim, na przestrzeni lat 1855-1857, jako Dworzec węzła Kolei Górnośląskiej i Wrocławsko-Poznańsko-Głogowskiej. Projektantem, tej budowli był niemiecki architekt - Wilhelm Grapow.
Dworzec Główny W niezmienionej formie był aż do II wojny światowej. Wrocław w planach Hitlera zajmował szczególnie miejsce na linii łączącej z Berlinem. Dlatego tez potężnie rozwinięto podziemia dworca – wbudowano tam betonowe schrony przeciw lotnicze, składy amunicji i żywności, tunele do podziemnego transportu m.in. broni. Powojenne władze dla zwiększenia bezpieczeństwa tego kluczowego węzła komunikacyjnego otworzyły posterunek milicji i podjęły się zadania zamknięcia większej części podziemi.
Pod koniec XX w. część podziemi otwarto na rzecz drobnego handlu, a pomieszczenia przyległe tarasom oddano pod wynajem właścicielom komercyjnym. Po powodzi w roku 1997, większość tuneli zostało zalanych. Na początku roku 2009 podziemia dworca zostały eksplorowane, w związku z planowaną renowacją.
Do historii dworca należy dopisać również datę 8 stycznia 1967, kiedy to, pod kołami pociągu zginął Zbigniew Cybulski. Aktor próbując wskoczyć do odjeżdżającego z 3. peronu pociągu, wpadł pod jego koła i doznał ciężkich obrażeń ciała. Zmarł w szpitalu, po trwającej godzinę walce o życie. Dziś na peronie nr.3 jest tablica pamiątkowa.
Ważną datą w historii dworca jest również rok 1947, kiedy to uruchomione, dziś ostatnie i najstarsze w Europie kino dworcowe. W połowie 2012 roku ostatecznie zakończono rozpoczętą ponad 2 lata wcześniej modernizację. Dworzec Główny całkowicie odnowiono, przebudowując wiele elementów i nadając mu oryginalną barwę. Dziś w holu dworca głównego PKP zobaczyć można ogromną walizkę i nie brakuje tam również podróżujących krasnoludków :)
We Wrocławiu przy placu Strzegomskim pędząca ku niebu lokomotywa to miejska rzeźba „Pociąg do nieba” jest to artystyczny projekt Andrzeja Jarodzkiego, który łączy w sobie najlepsze cechy, jakie Wrocław wypracował na przestrzeni wieków. To przestrzeń dla idei, wielości znaczeń, niezwykłości w codzienności. Do jej zbudowania użyto prawdziwego zabytkowego parowozu.
Idea powstała w 1994 roku. W tym samym czasie powstał obraz pod tytułem pociąg do nieba, namalowany przez Radosławę Stachurę. Obraz powstał jako autorska koncepcja, niezwiązana zupełnie z późniejszą realizacją obiektu przez firmę Archicon. Andrzej Jarodzki rozpoczął próbę realizacji koncepcji. W grudniu 2007 roku powstała makieta w popularnej w modelarstwie kolejowym . Do dnia dzisiejszego trwają spory dotyczące autorstwa obrazu "Pociągu do nieba".
W następnej notce pokaże Wam kolejne urokliwe miejsca Wrocławia.
Palmiarnia Lubiechowska
Będąc w Wałbrzychu odwiedziłam zamek Książ i Palmiarnię.
Palmiarnia Lubiechowska powstała z inicjatywy ostatniego przedstawiciela rodu Hochbergów na Zamku Książ – Jana Henryka XV. Książę budował ją z myślą o swojej małżonce Marii Teresie Cornwallis - West, zwanej Daisy czyli „Stokrotka”, która była miłośniczką pięknych kwiatów i oryginalnych roślin.To najstarsza w Polsce palmiarnia zbudowana zostaa w latach 1911 – 1914 roku w pobliżu Zamku Książ, spełniała funkcję „zimowego ogrodu” i miała za zadanie dostarczenie wrażeń estetycznych – była miejscem spotkań, rautów i koncertów. Palmiarnia jako obiekt imponuje rozmiarami – sama kopuła ma 15 m wysokości, a ściany zostały wyłożone lawą pochodzącą z wulkanu Etna na Sycylii. Centralną częścią obiektu był 15-metrowy budynek, zbudowany z metalu i szkła, w którym zasadzono palmy daktylowe.
Miłośnicy unikatowej roślinności oraz oraz zwolennicy flory tropikalnej mogą podziwiać około 80 gatunków roślin z całego świata zgromadzonych na powierzchni ok. 1900 m2. Najatrakcyjniej prezentuje się aleja palmowa, gdzie zobaczyć można sprowadzone jeszcze przez fundatora ponad 120 – letnie okazy Palmy daktylowej osiągające wysokość 12 metrów oraz królową palm „Kencję”, przyciąga także uwagę „ogródek kaktusowy” z olbrzymimi Agawami amerykańskimi.
Księżna Daisy. Sprowadziła do Książa angielskich ogrodników i rozpoczęła zmianę wyglądu otaczających zamek tarasów i parku. Ogrody, utrzymane dotychczas w stylu francuskim, zastąpiła angielskimi. Pojawiły się ogromne ilości uwielbianych przez Daisy rododendronów. Sadzonki krzewów i roślin służących do zmiany wystroju zamkowego otoczenia dostarczała palmiarnia.
Była ona również źródłem świeżych warzyw i owoców dla książęcej kuchni. Oczkiem w głowie księżnej pozostawało jednak rosarium. Uprawiano w nim m.in. róże o śnieżnobiałych płatkach, nazwane Daisy. Od początku istnienia palmiarni, obiekt był udostępniany zwiedzającym. Fascynacja księżnej różami była tak duża, że drugie duże rosarium poleciła założyć na zamkowych tarasach.
Obecnie w palmiarni rośnie ponad 250 gatunków roślin, które reprezentują florę różnych stref klimatycznych i różnych kontynentów. Szczególną uwagę zwracają tu olbrzymie palmy i bogata kolekcja kaktusów.
W Palmiarni jest też pełna kwiatów urocza kawiarenka w której można się posilić pysznymi lodowymi deserami :) To bardzo urokliwe miejsce którego nie można pominąć.
niedziela, 28 lipca 2013
Ząbkowice Śląskie - miasto krzywej wieży
Jednym z moich wakacyjnych przystanków była przecudna miejscowość - Ząbkowice Śląskie, podczas mojego krótkiego tam pobytu miasto obchodziło 600 lecie istnienia krzywej wieży. Z tej okazji odbywały sie rózne imprezy i koncerty.
Ząbkowice Śląskie to miasto krzywej wieży położone w województwie dolnośląskim.
Powstały w drugiej połowie XIII w., obok starej słowiańskiej osady targowej Sadlno, znanej już w 1207 r., przez którą prowadził szlak handlowy („szlak bursztynowy”) łączący bezpośrednio Śląsk z Czechami. Największą atrakcją Ząbkowic Śląskich jest Krzywa Wieża. Nie trzeba jechać do włoskiej Pizy, aby na własne oczy zobaczyć tego typu budowlę.Jest to strażnica i zarazem dzwonnica kościelna o wysokości 34 metrów. Obecnie odchylenie wieży od pionu wynosi 2,12 m. Przechyliła się w wyniku słabego trzęsienia ziemi pod koniec XVI w. Budowla wygląda jakby za chwilę miała runąć.
Do dziś nie można dokładnie stwierdzić, kiedy powstała ta budowla ani w jakim celu ją wzniesiono. Jedna z wersji głosi, że jest ona pozostałością dawnego zamku, który istniał tu jeszcze przed lokacją miasta. Inna koncepcja zakłada, że usytuowana w najniższym punkcie starego miasta wieża służyła jako brama miejska. Trzecia wreszcie wersja podaje, że wieża została zbudowana jako miejska dzwonnica. Taką rolę pełniła zresztą od XV wieku aż do czasów II wojny światowej. W 1858 roku, podczas wielkiego pożaru miasta, górna część wieży uległa zniszczeniu. Po pożarze władze miasta miały zamiar zupełnie ją rozebrać, ostatecznie jednak zdecydowano, że nadpalona część obiektu zostanie odbudowana.
Dzisiaj wieża pełni rolę punktu widokowego, ze szczytu rozciągają się piękne widoki na miasto, lekko pofałdowane okolice i niedalekie Sudety.
W najstarszym zachowanym budynku mieszkalnym w w Ząbkowicach Śląskich otwarto Izbę Pamiątek Regionalnych. Pierwsza wzmianka o budynku "Dwór Kauffunga: przy ul. Krzywej pochodzi z 29 XI 1504 roku. Aż do 1945 roku budynek był własnością kolejnych, znanych rodów ząbkowickich. Ostatnim właścicielem dworu była parafia katolicka, a zamieszkiwał w nim kierownik chóru kościelnego Bernhard Walzik. Pod koniec lat 60 XX w. starania o uratowanie tego budynku podjął Pan Józef Glabiszewski i 9.05.1972 roku na parterze budynku Ząbkowiczanie przez długie lata nazywali dwór Glabiszówką.
W odrestaurowanym budynku można oglądać: zachowane pomieszczenie kaplicy domowej i zbiory sakralne,
W budynku mieści się również LABORATORIUM FRANKENSTEINA.
Laboratorium zostało otwarte w 2001 r., a celem jego pomysłodawców było ożywienie ekspozycji muzealnej i podkreślenie tradycji związanej z ząbkowickim potworem Frankensteinem.
Dzieje miasta były burzliwe. Miasto było burzone, palone. Symbolem tych burzliwych losów są do dziś ruiny tutejszego zamku, który aktualnie jest odbudowywany.
Pierwsze wzmianki o ząbkowickim zamku pochodzą z XIV w. Budowę warowni rozpoczęto za panowania Bolka I świdnickiego lub jego syna Bernarda ok. 1300 roku. Podczas wojen husyckich, zamek został zbudowany. Obecny kształt budowla otrzymała za panowania księcia Karola I Podiebrada. Zaprojektował i nadzorował budowę praski budowniczy Benedykt Rejt. Budowę rozpoczęto w 1524 roku. Ząbkowicki zamek jest pierwszą na Śląsku renesansową, obronną budowlę o regularnym, prostokątnym planie. Podczas wojny trzydziestoletniej w XVII w. wojska cesarskie wysadziły część zamku w powietrze. W 1784 roku dachy warowni zniszczył pożar, a w latach 1819 – 1829 zlikwidowano fosy i wały wokół zamku.
Odwiedzając Ząbkowice Śląskie można podziwiać również piękny neogotycki ratusz, mury obronne i kościoły.
W wrześniu w Ząbkowicach odbywa się Weekend z Frankensteinem, gdzie można poczuć klimat Nawiedzonego Domu oraz nocnego spaceru z lampionami po Krzywej Wieży.
Ząbkowice Śląskie to miejsce o wyjątkowej atmosferze. Panuje tu niezwykły klimat stworzony dzięki wspaniałej architekturze i ludziom, którzy zamieszkiwali miasto, tworząc jego barwną historię. Największy rozgłos miasto zyskało dzięki legendzie Frankensteina, która to nadała miasteczku nieco tajemniczy, a nawet mroczny charakter. Nie każdy wie, że Ząbkowice Śląskie od momentu swego powstania aż do roku 1945 nosiły nazwę właśnie „Frankenstein”.
W nastepnej notce zapraszam Was do Wałbrzycha :)
Miłej niedzieli
sobota, 27 lipca 2013
Rękodzieło dla rodziny i znajomych
Ech jak ten urlop szybko zleciał, ani się nie oglądnęłam i minęło prawie 20 dni wolnego.
Spotkania z przyjaciólmi, wyjazdy rodzinne oraz zwiedzanie Dolnego Śląska tak minął mi urlop.
Czasu jak zawsze dla Wszystkich mi brakło ale następnym razem na pewno to nadrobię :)
Przygotowałam też kilka drobnostek dla rodziny i znajomych, których odwiedziłam.
Nie mogło oczywiście braknąć też słodkich bukietów, które zrobiłam dla dwóch Pań domu u których gościłam.
Zrobiałm też dwie świeczki z damami wykonane metodą decoupage
oraz zegar
Zaległości mam spore i postaram się je szybko nadrobić, w następnych notkach zapraszam Was na wirtualne wycieczki po pięknych zakątkach Dolnego Śląska.
Miłej soboty.
środa, 3 lipca 2013
Słodki bukiet w filiżance
Dzisiaj chciałam Wam pokazać małe słodkości w sizalowej filiżance, które zrobiłam dla pani nauczycielki na zakończenie roku szkolnego. Żółty jak słońce i zielony jak trawka bukiecik ze słonecznikiem po środku z życzeniami udanych wakcji.
A moje wakcje już też tuż tuż bo dzisiaj jestem osatni dzień w pracy i czekają mnie 3 tygodnie wolnego :)
I Wam również życzę udanych wakacji, dużo słonka i samych przyjemnych chwil :)
A moje wakcje już też tuż tuż bo dzisiaj jestem osatni dzień w pracy i czekają mnie 3 tygodnie wolnego :)
I Wam również życzę udanych wakacji, dużo słonka i samych przyjemnych chwil :)
poniedziałek, 1 lipca 2013
Upominek dla Piotra
29 czerwca to popularne imieniny Piotra i Pawła. W moim gronie bliskich osób również mam mężczyzn noszących to imię. Paweł to mój brat ale dla niego prezentu na razie nie moge Wam jeszcze pokazać bo dostanie go dopiero jak przyjadę do Krakowa :) więc pokaże Wam to co przygotowałam dla Piotra.
Lubię dawać takie prezenty które kogoś ucieszą i będą używane :) długo myślałam nad prezentem dla Piotra bo to jest człowiek któremu niewiele potrzeba. Piotr od jakiegos czasu zafascynował się fotografią zwłaszcza analogową, ponadto oprócz tego, że pisze swojego bloga, felietony do gazety MIR to również pełni funkcję redaktora naczelnego portalu MyCork.org. Aparat zawsze mu towarzyszy nawet w sklepie :) Jest świetnym fotoreportetem i dzięki temu wydarzenia polonijne w Cork są utrwalane i pozostaną dla potomnych :) Dlatego wymyślałam taką koszulkę, którą zrobił dla mnie mąż Mari.
Do koszulki zrobiłam taką karteczkę z aparatem :)
Na blogu Piotra tutaj znalazłam moją pierwszą ręcznie robioną karteczkę i jeden z moich pierwszych słodkich bukietów z 2011 roku które wyglądaja okropnie :)
Z prezentami dla mężczyzn zawsze mam najwęcej kłopotów, bo nigdy nie wiem co wymyslić. Piotrowi koszulka i karteczka chyba sie spodobały bo nawet napisał o tym na swoim blogu :)
A Wam jak się podoba?
miłego dnia
Lubię dawać takie prezenty które kogoś ucieszą i będą używane :) długo myślałam nad prezentem dla Piotra bo to jest człowiek któremu niewiele potrzeba. Piotr od jakiegos czasu zafascynował się fotografią zwłaszcza analogową, ponadto oprócz tego, że pisze swojego bloga, felietony do gazety MIR to również pełni funkcję redaktora naczelnego portalu MyCork.org. Aparat zawsze mu towarzyszy nawet w sklepie :) Jest świetnym fotoreportetem i dzięki temu wydarzenia polonijne w Cork są utrwalane i pozostaną dla potomnych :) Dlatego wymyślałam taką koszulkę, którą zrobił dla mnie mąż Mari.
Do koszulki zrobiłam taką karteczkę z aparatem :)
Na blogu Piotra tutaj znalazłam moją pierwszą ręcznie robioną karteczkę i jeden z moich pierwszych słodkich bukietów z 2011 roku które wyglądaja okropnie :)
Z prezentami dla mężczyzn zawsze mam najwęcej kłopotów, bo nigdy nie wiem co wymyslić. Piotrowi koszulka i karteczka chyba sie spodobały bo nawet napisał o tym na swoim blogu :)
A Wam jak się podoba?
miłego dnia
sobota, 29 czerwca 2013
Imieninowa karteczka i przygody z samochodem
Dzisiaj obchodzone sa popularne imieniny Piotra i Pawła z tej okazji zrobiłam taką prostą karteczkę w niebieskościach :). Więcej inormacji o tych imieniach możecie przeczytac tutaj
Wszystkim solenizantom życzę samych szczęśliwych i pogodnych dni oraz spełnienia marzeń zwłacza tych z dna serca.
Wczoraj od rana miałam dzień pełen wrażeń bo spotkała mnie taka przygoda. Jadąć do pracy, jakieś 5 km przed miejscem docelowym usłyszałam jakieś dziwne trzaski w samochodzie, stwierdziałam, że pewnie złapałam gumę i muszę się zatrzymać. Stało się to na rondzie więc z trudm dojechałam do miejsca gdzie mogłabym się zatrzymać. Wychodzę z samochodu, żeby sprawdzić co z oponą a tam z pod maski widzę jakieś dymy. Otwieram maskę i widzę że z pod zbiornika z płynem chłodniczym bucha i syczy bo płynu nie ma. Co to zrobić pomyślałam, ale przypomniałam sobie że mam taki płyn w bagażniku to sobie doleje i pojade dalej, a wolnej chwili podjade do mechanika to sprawdzić. Poczekałam chwilkę aż przestało syczeć i buchać i delikatne zaczęłam odkręcać korek, czego teraz już wiem absolutnie robić nie można bo można się okropnie poparzyć. Na szczęście nic mi się nie stało, a dolewany płyn cały wyciekał. Pomyśłam sobie, że pewnie ten zbiorniczek się przedziurawił i dlatego wycieka mi płyn.
Na początku ogarnęła mnie panika bo nawet nie pamiętałam, czy w moim ubezpieczeniu mam lawetę, wiec musiałam czekać godzinę aż ludzie z ubezpieczalni przyjdą do pracy żeby się dowiedzieć. Przeczekałam godzine i dowiedziałam się że mam lawetę więc zadzowniłam po nią i tam pani zaczęła mnie wypytywać co się zespuło. Ja nawet po polsku nie wiem co się stało a co dopiero po angielsku. Powiedziała tylko że mam problem z chłodnicą i po pół godzinie przyjechała po mnie laweta, która zawiozła mnie do mechanika. Tam pan mechanik po wysłuchaniu mojej opowieści nalal wody do zbiorniczka a tam nic nie kapie, dopiero po jakimś czasie okazało się że powodem tej awarii był zepsul termostat, co spowodowało, że cały płyn wyparował. Samochód zostawilam na kilka godzin, termostat wymieniono i dodatkowo zrobiono mu pelny serwis, wymieniono olej filtry itp i wieczorem już był gotowy do odbioru :) a ja stałam się biedniejsza o prawie jedną tygodniówkę :(
Mechanik to chyba najlepszy zawód na świecie :) Za to dzisiaj już do pracy dojechalam bez przygód :)
Miłego weekendu
Subskrybuj:
Posty (Atom)










