Święte żródełka świetego Mochua i swiętego Declana

 W niedzielę mieliśmy piękną słoneczną pogodę odwiedziliśmy 2 święte źródełka świętego Mochua oraz świętego  Declana oraz na spacer nad morze celtyckie 🙂 

Saint Mochua jest patronem Clashmore w West Waterford. Mochua był uczniem świętej Kartaginy z Lismore i był jednym z pierwszych chrześcijan w Irlandii. Jego święto to 10 lutego.

Studnia świętego Declana pochodzenie tej świętej studni jest niejasne.  Mówi się, że święty (V wiek) gasił pragnienie tutaj, w drodze do Cashel z Ardmore, mimo że jest dość daleko od Drogi św. Declana.  Msze święte odprawiane są tu corocznie od 1951 roku.

Korzystając z pięknej pogody, która w Irlandii nie zdaża sie zbyt często udaliśmy się nad Morze Cetyckie.

Wycieczkę zakończyliśmy w Youghal, nie obyło się bez szukanai skrytek z gry terenowej geocaching 

A poniżej można zobaczyc filmik z naszej wycieczki :)

Studnia świętego Olana

 Dziś wybraliśmy się na szukanie skrytki która znajdowała się przy studni świętego Olana. Wraz z nadejściem chrześcijaństwa wiele z tych studni zostało pobłogosławionych i używanych przez chrześcijan. 

 Przy studni nadal odbywają się pielgrzymki  zwłaszcza w święto św. Olana 5 września.  Odmawia się tu modlitwy a wodę stosowano do leczenia dolegliwości, zwłaszcza oczu.  Studnia się zachowała a w latach 70-tych XX wieku dodano stację krzyżową i figurę Najświętszej Maryi Panny. Sama studnia jest strukturą w kształcie ula z małym otworem u podstawy, na jej szczycie rośnie białoróg.  

 Kamień znajdujący się przy  studni św. Olana to owalny kwarcyt spoczywający na monolicie z wpisami ogrham. 

 Mówi się, że ten kamień leczy różne kobiece choroby oraz migreny. Mówiono że „miał dar poruszania się, ponieważ po oddaleniu go na jakąkolwiek odległość, niezawodnie powracał na swoje pierwotne położenie”. W drodze powrotnej znaleźliśmy kolejne Masa Rock miejsc w których były odprawiane msze święte kiedy katolicyzm i w Irlandii był prześladowany.

A w dodze powrotnej spotkaliśmy osioła :)

Filmik z naszej wycieczki można zobaczyć TUTAJ

Święta Gobnait irlandzka patronka pszczół i pszczelarzy

 Święta Gobnait – żyła w VI wieku irlandzka święta Kościoła katolickiego. Jej wspomnienie obchodzone jest 11 lutego. Jej grób i święte źródełko znajduje się w Ballyvourney.

Urodziła się około VI wieku w hrabstwie Clare. Pobierała nauki na Inis Oírr pod okiem świętego Endy. Zgodnie z legendą, anioł objawił jej wówczas, że to nie jest miejsce jej spoczynku i powinna wędrować po Irlandii, aż nie odnajdzie miejsca, w którym będzie pasło się dziewięć białych jeleni.

Podczas podróży założyła kościoły w Dunguin (hrabstwo Kerry) i Dungarvan (hrabstwo Waterford). Pierwsze trzy białe jelenie ujrzała w Cloudrohid (hrabstwo Cork), następnie w Ballymakeera  było ich sześć, aż w końcu w Ballyvourney  jeleni było dziewięć. Tam z pomocą świętego Abbana założyła klasztor.

Uznawa jest za patronkę pszczół i pszczelarzy chorych oraz osób pracujących z żelazem. Według podań ludowych miała zapobiec pladze w Ballyvourney, za pomocą pszczół przegnać złodzieja, wyleczyć jedną z zakonnic za pomocą miodu, a także zamienić ul w hełm z brązu oraz w dzwon.

Filmik z naszej wycieczki można zobaczyc TUTAJ

Ballylucra

Na niedzielny spacerek wybraliśmy się nieopadal domu na szikanie skrytek :)

 Tym razem odwiedziliśmy wioskę Ballylucra  na której znajduje się stary cmentarz na którym znajdował się kościół Irlandii, został zbudowany na miejscu starożytnego kościoła parafialnego, który był w ruinie do 1615 roku. 

Do dziś zachowała się tylko sześciokątna wieża i iglica.  Kościół został zburzony w 1923 roku, a kamień prawdopodobnie wykorzystano do odbudowy pobliskiego Butlertown House.

3 skrytki znalezione 🙂

Poniżej możecie zobaczyć filmik z naszej wycieczki

Wieża ojca Mateusza w Cork

 Niedzielny spacerek 🙂 szukanie skrytek 🙂 odkryliśmy  Fr Mathew Tower. Wieża została wzniesiona przez jednego z wielbicieli ks. Mathew w 1846 r.  William O'Connor który był właścicielem majątku Mountpatrick i chciał wyrazić swoje uznanie dla kampanii trzeźwości Theobalda Mathew dlatego w swoim ogrodzie  wybudował wieżę. Stworzył również przydatny znacznik nawigacyjny dla statków zmierzających do Cork.  O'Connor zbudował wieżę w pierwszym roku irlandzkiego głodu. gdy doszło do drugiej  zarazy ziemniaczanej.  wypiekł pięćset bochenków chleba w piekarni pana Caseya w Cork i rozdał biednym następnego dnia po otwarciu wieży.

Przez pewien czas wieża ks. Mathew była popularną atrakcją, ale później stała się całkowicie prywatna, aż w końcu wraz ze zniszczeniem posiadłości Mountpatrick wieża stopniowo popadała w ruinę.  W ostatnich latach wieża został znakomicie odrestaurowany i zamieniona w nowoczesny dom, który jest obecnie własnością prywatną.  

Kiedyś wieża  ozdobiona była marmurowymi popiersiami rzymskokatolickiego biskupa Cork i samego ks. Mathew.

Theobald Mathew przekonał mniej więcej połowę dorosłej populacji Irlandii do rezygnacji z alkoholu, wtedy statystyki przestępczości zmieniły się dramatycznie - liczba poważnych przestępstw spadła tak szybko, że liczba wyroków śmierci wydanych w sądach spadła o 80%, co jest zdumiewającym wyczynem w historii.

A jak wieża dziś wygląda w środku możecie zobaczyć na filmiku 🙂 tutaj

Po drodze znależliśmy 2 kesze :)

Odwiedzilismy kosciól w dzielnicy Mayfield w Cork

filmik z naszej wycieczki możecie zobaczyć TUTAJ 

Niedzielny spacer z ograniczeniami

 W Irlandii dalej mamy całkowity lockdown, poruszać możemy się tylko do 5 km od domu dlatego dalsze wycieczki są na razie nie możliwe. Poznajemy więc nowe miejsca blisko domu :)

W słoneczą niedzielę wybraliśmy się do pobliskiego parku, żeby znależć kolejną skrytkę z gry terenowej geocaching :)

Tym razem do znaleźienie mieliśmy dużą skytkę która nazwa sie letterbox. Skrytka była zawieszona na drzewie, żeby ja otworzyć trzeba było odgadnąć kod. Mąż spisał się na medal i bez probemu otworzył skrytkę :)

Niestety w Irlandii w kościołach nie odbywają się nabożeństwa a w niedzielę można odwiedzić kościól jedynie na prywatną modlitwę tak jest od 26 grudnia.

Filmik z naszego spacerku moecie zobaczy TUTAJ

Cobh - stary cmentarz

Wybraliśmy się do Cobh dzięki grze terenowej geocaching odkryliśmy kolejne ciekawe miejsca.Stary cmentarz na którym pochowane zostały ofiary z zatopionego statku Lusitiana, znany irlandzki bokser czy lekarz Napoleona Bonaparte.

Lusitania zatonęła podczas I wojny światowej, 7 maja 1915, po storpedowaniu przez niemiecki okręt podwodny U-20 w rejsie przez Atlantyk.

Zatonięcie „Lusitanii” pociągnęło za sobą śmierć 1198 pasażerów - była to największa katastrofa od czasu zatonięcia „Titanica". Ocalały 764 osoby. 

W centrum miasta Cobh znajduje się pomnik, który upamiętnienia nie tylko tych którzy zginęli na pokładzie, ale także tym, którzy z narażeniem życia przyszli im z pomocą.

Na cmentarzu znajdują się ruiny starego kościoła.

Nikt nie jest pewien, kiedy w tym miejscu wzniesiono kościół, przypuszcza się, że był on częścią kościoła celtyckiego przed przybyciem Normanów.  Pozostało miejscem kultu katolickiego aż do upadku buntu w 1581 r., kiedy to Lord Ormond i jego angielska armia zasygnalizowali swoje zwycięstwo nad hrabią Desmond, spalając kościół.W 1694 r. Na ścianach starego kościoła zbudowano kościół protestancki.  Pozostał miejscem kultu protestanckiego do 1815 r.

Wokół starego kościoła znajduje się jeden z najbardziej kosmopolitycznych cmentarzy w Irlandii, na którym pochowani są ludzie różnych ras i wyznań.  Bardzo wielu marynarzy znalazło swoje ostatnie miejsce spoczynku w tym cichym zakątku Wielkiej Wyspy.  Przez wieki bogactwo było warunkiem koniecznym do pochówku w murach kościoła lub wzniesienia tam pomnika.  „zwyczajnych” ludzi chowano na cmentarzu przykościelnym, a ich groby oznaczały jedynie stosy trawy lub kawałki drewna.  

Obok kościoła znajduje się grób

 Dr Jones Roche który był lekarzem Napoleona Bonaparte podczas wygnania cesarza na św. Helenie.  Urodził się w Queenstown (obecnie Cobh), a doktorat otrzymał w 1809 roku na Uniwersytecie w Edynburgu.  W następnym roku otrzymał komisję w Królewskiej Artylerii i służył w Portugalii podczas wojny półwyspowej.  W 1815 r. Został wysłany na wyspę St. Helena jako lekarz dowodzący oddziałami artylerii stacjonującej na tej wyspie i popłynął tam wraz z Napoleonem na pokładzie Northumberland.  W 1818 r., Po usunięciu ze służby dr Barry’ego O'Meary, dr Verling został wyznaczony na opiekuna medycznego Napoleona. 

 Joseph "Jack" Doyle (31 sierpnia 1913 - 13 grudnia 1978), znany jako "The Gorgeous Gael", był irlandzkim bokserem, aktorem i tenorem.  Urodził się jako Joseph Doyle i znany swoim przyjaciołom jako Joe, zmienił imię na Jacka, gdy zaczynał swoją karierę zawodową. W pewnym momencie Doyle był pretendentem do British Boxing Championship.

Doyle urodził się w rodzinie robotniczej w Cobh, w hrabstwie Cork w Irlandii w 1913 r. Mial 195 wzrostu i dobrze władał pięściami, a w 1929 r. Wstąpił do pułku Gwardii Irlandzkiej armii brytyjskiej z siedzibą w Walii.

 Tam uprawiał boks i był znany ze swoich mocnych ciosów,  które zapewniły mu mistrzostwo armii brytyjskiej.  Rekord 28 zwycięstw z rzędu, w tym 27 przez nokaut, zwrócił na niego uwagę promotora Dana Sullivana.  Stał się zawodowcem i odniósł 10 kolejnych zwycięstw, wszystkie w ciągu dwóch rund.

W lipcu 1933 roku, w wieku 19 lat, przegapił tytuł brytyjskiej wagi ciężkiej posiadacza, Walijczyka, Jacka Petersena.  Świadkowie twierdzą, że większość swoich rozgrzewek odbył w pubie niedaleko walki.  W ciągu pierwszych sekund wiedział, że ma kłopoty i zdecydował się na łatwe wyjście. Został zdyskwalifikowany za wielokrotne uderzanie zbyt nisko.

Wkrótce potem dr Vincent O'Brien, trener głosu hrabiego Johna McCormacka, odkrył jego śpiewający głos.

 W 1934 roku Doyle wyjechał do Stanów Zjednoczonych i wyprodukowano kilka płyt 78 rpm, w tym popularny duet „South of the Border” nagrany z jego ówczesną żoną Movitą. Ale jego miłość do alkoholu i hojna natura szybko zaczęły odbijać się na jego zdrowiu.

W Ameryce żył z hazardu, kobiet i picia. Jego przystojny wygląd i głębokie kieszenie otworzyły przed nim imprezę i zagrał w dwóch filmach, McGlusky the Sea Rover (Wielka Brytania, 1934) i Navy Spy (1937).  W późniejszym życiu miał niewielkie role w wielu filmach brytyjskich. 

Podczas pobytu w Stanach Zjednoczonych kontynuował boks, walcząc z Buddy'm Baerem w sierpniu 1935 roku. Podobnie jak w walce z Petersenem, mówiło się, że Doyle wypił większą część butelki brandy, zanim zadzwonił dzwonek. Został pokonany w pierwszej rundzie. Pod koniec lat trzydziestych Doyle był związany z aktorką Movitą Castaneda.

Po ślubie  z Movitą w kościele Westland Row w Dublinie objechali obie strony Morza Irlandzkiego, wypełniając sale muzyczne i operowe.

Mniej więcej w tym czasie Jack stoczył swoją ostatnią zawodową walkę z Chrisem Cole w Dalymount Park w Dublinie.  Spóźniając się przybył pijany na walkę gdzie przegrał w I rundzie. Movita spakowała się i wrócił do Hollywood, gdzie poślubiła Marlona Brando.

Doyle znalazł się w więzieniu Mountjoy Jail w Dublinie za znokautowanie policjanta w pubie Ranelagh.  Przeniósł się do Anglii gdzie popadł  w alkoholizm i stał się  bankrutem.

Zmarł w 1978 roku w szpitalu St. Mary's w Paddington na marskość wątroby.  Wtedy wydawało się, że zostanie pochowany w grobie żebraka w Londynie.  Jednak gdy wiadomość o jego śmierci dotarła do Irlandii, wielu członków stowarzyszenia Cork Ex-Boxer zdecydowało się działać.  We współpracy z Paddy Barrym, przedsiębiorcą pogrzebowym Cobha, przynieśli szczątki Jacka do Cobh. Został pochowany na cmentarzu Old Church, starożytnym cmentarzu na obrzeżach miasta Cobh.

Krótko przed śmiercią udzielił wywiadu dziennikarzowi, który zapytał go, czy żałuje, że nie wydawał swoich pieniędzy mądrzej.  powiedział, „nigdy nie było hojnego człowieka, który poszedł do piekła” 

Popularna irlandzka piosenka The Contender napisana przez Jimmy'ego MacCarthy'ego około 1983 roku była piosenką o Jacku Doyle'u.

Kolejnego kesza znaleźliśmy przy nabrzeżu w Cobh miejsce  znane jako Inman Quay, w latach dziewięćdziesiątych XIX wieku zbudowano tam publiczne łaźnie z ciepłą i zimną wodą morską dla dobra mieszkańców Queenstown.

Po przystąpieniu Stanów Zjednoczonych do I wojny światowej stacjonowała tu amerykańska marynarka wojenna.

W latach trzydziestych i czterdziestych XX wieku łaźnie zostały przekształcone w salę taneczną i kino. Ostatnim pokazem w kinie Ormonde był The Fisher King w 1993 roku.

Z tego miejsca wspaniały widok na port i wyspy.

Cobh to małe miasteczko na przodzie miejsca zwanego Wielką Wyspą w centrum drugiego co do wielkości naturalnego portu na świecie.  

Ze względu na tę wyjątkową pozycję Cobh jest przesiąknięte tak długą historią.  Niektóre z tych historii obejmują głód, imigrację, utratę niektórych słynnych statków, w tym Lusitanii i Titanica.  Przez pewien czas zmieniła się nawet nazwa i, co zaskakuje, miasto jest wzorowane na Bristolu, który niegdyś był ulubionym kurortem dla wielu brytyjskich rodzin w XIX wieku.  Chociaż obszar ten ma swoją własną wyspę Ellis Island i katedrę słynącą z pokaźnej kolekcji dzwonów.

Tramore Valley Park

 Pomimo ograniczeń w Irlandii dotyczących przemieszczania się do  5 km od domu udało nam się znaleźć ciekawe miejsce mieszczące się w limcie kilometrów 🙂  Na spacerek i szukanie skrytek wybraliśmy się do  Tramore Valley Park który znajduje się na dawnym wysypisku śmieci, które zostało zamknięte w 2009 roku.

ark został oficjalnie otwarty przez burmistrza Cork w maju 2019 roku. Znajdują się w nim liczne boiska sportowe, siłownia zewnętrzna, tor BMX, zaplecze do organizacji imprez, trasa spacerowa o długości 2,5 km i wiele innych ścieżek. 

Na terenie parku znajduje się też płot z pluszakami które zostały oddane do recyklingu. Odnaleźliśmy 2 super skrytki 🙂  jedną z nich żeby otworzyć musieliśmy przejść przez labirynt odgadując cyfry do szyfru 🙂 a na koniec wyszła tęcza.

Galley Head - Wild Atlantic Way

 Korzystając z pięknej pogody /przed jutrzejszymi ponownymi ograniczeniami w Irlandii/ wybraliśmy się drogą wzdłuż Oceanu Atlantyckiego z naszym paszportem Wild Atlantic Way. Zdobyliśmy 2 pieczątki do naszego paszportu i odnaleźliśmy 3 skrytki 🙂 Dotarliśmy do Galley Head.

Galley Head to cypel i latarnia morska na obrzeżach Rosscarbery w hrabstwie Cork, na południowym wybrzeżu Irlandii.  Stacja latarni morskiej Galley Head znajduje się na cyplu Galley Head lub Dundeady w samym sercu zachodniego Cork, na wysokości około 130 stóp nad poziomem morza, z widokiem na Kanał Świętego Jerzego i 2 wspaniałe plaże, Red Strand na wschodzie i Long Strand na zachodzie.  Przylądek jest oddzielony od lądu starożytnymi murami starej normańskiej twierdzy Dun Deidi, ważnej fortecy lokalnego klanu O'Cowhig.

Stacja została zbudowana w 1875 roku, w okresie rozkwitu latarni morskiej, w ciągu dwudziestu lat od najbliższych sąsiadów w Old Head of Kinsale i Fastnet.  Galley Head i Fastnet to dwie najpotężniejsze latarnie morskie w Europie.  Latarnia ma niezwykły łuk światła od strony lądu, ponieważ mówi się, że sułtan Turcji poprosił o możliwość jej zobaczenia z zamku Freke w pobliżu Rosscarbery podczas swojej wizyty w tym miejscu. 

Opuszczony w 1952 roku zamek można zobaczyć  jako gotycką ruinę.  Jednak latarnia morska Galley Head znajduje się na terenie prywatnym, a dwa domy latarników zostały przejęte przez Irish Landmark w ostatnich latach XX wieku.  Zostały przywrócone do pierwotnego, symetrycznego układu i są wynajmowane jako zakwaterowanie dla gości.

Filmik z naszej wyprawy można zobaczyć TUTAJ

Courtmacsherry pomnik Patricka Keohane

Słoneczna niedziela 🙂 wybraliśmy po skrytkę, która znajduje się przy  pomniku  ku czci Patricka Keohane'a, irlandzkiego członka wyprawy antarktycznej Roberta Falcona Scotta w latach 1910–1913,

Patrick Keohane urodził się w Courtmacsherry w hrabstwie Cork w Irlandii w 1879 r. Wstąpił do Royal Navy i awansował do stopnia podoficera. W wieku 30 lat został wybrany przez Teddy'ego Evansa do dołączenia do wyprawy Terra Nova na Antarktydę. 

Patrick Keohane urodził się w Courtmacsherry w 1879 roku. Wstąpił do Royal Navy i awansował do stopnia podoficera. W wieku 30 lat został wybrany do dołączenia do wyprawy poprowadzonej przez Roberta Falcona Scotta. Pięciu spośród członków ekspedycji dotarło na biegun 17 stycznia 1912 roku, 33 dni po Amundsenie i jego towarzyszach. Jednak w drodze powrotnej wszyscy członkowie tej grupy zginęli. Keohane był jednym z liderów zespołu ratunkowego, który później znalazł ciała Scotta i niektórych członków zespołu, którzy zamarzli na śmierć w swoim namiocie. Po wyprawie na biegun południowy służył w marynarce wojennej i straży przybrzeżnej a podczas II wojny światowej był instruktorem w Valkyrie - tajnej szkole dla operatorów radarów i telegrafów na Wyspie Man.

Skrytka znaleziona  🙂 korzystając z pięknej pogody wybraliśmy się na plażę nad morze irlandzkie.

W słońcu Irlandia wygląda pięknie 🙂

Anglikański kościół St Luke's w Douglas.

Niedzielny spacerek po kesza :) jeszcze w obrębie 5 km od domu ale od jutra już będziemy mogli poruszać się w obrębie hrabstwa lub do 20 km od domu :) tym razem odwiedziliśmy anglikański kościół St Luke's w Douglas.

Obecny kościół jest atrakcyjnym budynkiem we wczesnym angielskim stylu architektonicznym. W obrębie murów znajdują się pozostałości wcześniejszego kościoła. Nawa została przedłużona w 1885 roku i dodano duże okno zachodnie. Iglica z atrakcyjnym zegarem, który wybija godzinę, została dodana kilka lat później.

Kościół otoczony jest rozległym cmentarzem, na którym znajduje się wiele interesujących grobów, w tym antykwariusza dr Richarda Caufielda który podczas pobytu w Oksfordzie w 1862 r. odkrył rękopis Life of St. Fin Barre, który skopiował i opublikował w 1864 r.
Był także autorem Annals of St. Fin Barre's Cathedral, Cork, 1871 oraz Annals of Cathedral of St. Colman, Cloyne. Ku jego pamięci w katedrze św. Finbarre wzniesiono brązowe drzwi.
Przy wejściu na cmentarz znajduje się dawna Loża Sextona.

Kościół zawiera ciekawe witraże, w tym okna zaprojektowane przez Williama Burgesa.
W sanktuarium, pod wschodnim oknem, znajduje się bardzo piękna włoska rzeźba Ostatniej Wieczerzy, oparta na słynnym obrazie o tej nazwie. Kościół ma również duże i piękne organy z początku XX wieku autorstwa Binnsa z Leeds i wiele tablic pamiątkowych, w tym jedną do Sir Hugh Lane, który zmarł, gdy Lusitania została storpedowana w 1915 roku.

Zeby odnaleźć skrytkę z gry terenowej geocaching musieliśmy odnaleźć grób kobiety która zmarła 17 marca i odczytać rok w którym zmarła. Po podstawieniu do wzoru uzyskaliśmy współrzędne które pozwoliły nam odnależć skrytkę :)

Fontanny w Cork

Pogoda u nas wyjątkowo piękna :) idealna na plażę. Niestety do najbliżej plaży mamy ponad 30 km a poruszać bez zaliczenia mandatu możemy się tylko do 5 km. Wybraliśmy się więc na spacer po Cork odwiedzając znajdujące się tu fontanny. W 1866 r. w mieście istniało 148 fontann, obecnie pozostało tylko 7 z XIX i początku XX wieku.
W czasach średniowiecza miasto  było źle zaopatrzone w wodę pitna, latem studnie wysychały a zimą ulewne deszcze i ścieki zanieczyściły studnie. Większość użytkowników czerpało wodę do picia z rzeki. Do października 1842 r. mniej niż 10% domów miało dostęp do wody. Do czasu  gdy trwały prace wodne na rzece Lee dostawę wody dla mieszkańców dostarczały fontanny i poidła wode.
Fontanny publiczne były wówczas zatłoczone a w poidłach panował nieporządek,  zabieganie o wodę było stałym elementem życia w mieście.

W świetle powyższego nic dziwnego, że niektórzy wybierali piwo lub napoje spirytusowe, a pięć XIX-wiecznych browarów i osiem gorzelni w mieście bez wątpienia cieszyło się popolarnością.

Na północnym końcu ulicy świętego Patryka w Cork  znajduje się pomnik ojca Theobal Mathew wzniesiony w 1864 r., Na pomniku znajdują się 2 zbiorniki wodne w kształcie egzotycznych muszli. Rzeźbione z wapienia, marmuru i różowego granitu wraz z miseczkami na łańcuszkach. Pierścienie, które trzymały miseczki i niektóre elementy hydrauliczne, są nadal na miejscu, jednak zbiorniki na wodę  już nie działają. Przechodziłam tamtędy wielkokrotnie jednak nigdy nie zwróciłam na to uwagi.

Ojciec Mathew poprowadził ogólnonarodową krucjatę dotyczącą wstrzemięźliwości od alkoholu, miał także znaczącą rolę w epidemii cholery w 1832 r.
W pierwszej połowie XIX wieku 10 kwietnia 1838 roku ojciec Theobald Mathew z zakonu kapucynów założyl ruch całkowitej abstynecji. Jego członkowie mieli się powstrzymać od picja alkoholu przez całe życie. Pomysł ten był bardzo śmiały ponieważ ówczesna Irlandia to kraj w którym piwo i whiskey lały się strumieniami i gdzie istniało setki nielegalnych desestylarni. Sama whiskey traktowana była jak nanrodowa świętość do tego stopnia, że butelki z trunkiem wkadało nawet umarłym do trumny.

Fontanna The Berwick znajduje się  na Grand Parade  została zbudowana w 1860 roku. Jej nazwa pochodzi od sierżanta Waltera Berwicka, który przybył do Cork w 1847 roku jako przewodniczący sądu Sesji Kwartalnych. Sąd ten był kwartalnym sądem okręgowym, który zajmował się drobnymi przestępstwami.  Berwick był to bardzo popularnym i szanowanym sędzią w mieście i w hrabstwie. Kiedy  Berwick został sędzią sądu upadłościowego w 1859 r., Otrzymał gratulacje i życzenia od wielu grup społecznych w Cork. Poruszony tym uznaniem Berwick  postawił miastu ozdobną fontannę.

Druga fontanna znajduje się na English market, który po przebudowaniu został  ponownie otwarty w 1862 r.,  po jego odnowieniu wybudowano fontannę. Od cokołu w górę  na fonntanie znajdują się w kolumnie ozdobne liście rabarbaru oraz lili. Podstawę fonnatnny otaczają czaple.

Przy budynku sądu w Cork znajdują się dwa kraniki na wodę, po odbudowa gmachu sądu 2005 roku zostały one odnowione. Budynek sądu to wspaniały przykład neoklasycznej architektury publicznej w Irlandii i jednego z najważniejszych budynków w mieście Cork. Zachowało się wiele materiałów z przebudowy w 1891 r., która z kolei była oparta na pozostałościach budynku z 1835 r.

Przy Lancaster Quay w murze znajduje się małe ujęcie na wodę, to żeliwne koryto na wodę pitną pochodzi z ok.1850). Ujęcie to służyło kiedyś do odświerzania ludzi po południowej stronie Washington Street, zanim została przeniesiona do obecnej lokalizacji na Lancaster Quay.

Naszym odkryciem było korytko Mardai wykonane przez  Seamusa Murphy'ego z lat 1907–1975  najbardziej znanego rzeźbiarza Cork z XX wieku.  Aby go odnależć trzeba uważnie się przyglądać ponieważ przechodzliśmy tamtędy wielokrotnie i nigdy go nie zauważlismy. Korytko  umieszczone jest  na froncie sklepowym przy 124 St Patrick's St, małej wapiennej rynnie zleconej w 1950 roku przez Knolleya Stokesa, właściciela restauracji Old Bridge który zainstalował korytko dla psów. Personel restauracji codziennie czyścił korytko i napełniał je wodą. Po sprzedaży w latach 70 koryto stało się własnością Cork Corporation, ale nikt go już wodą  nie wypełnia. Więcej o tym napisał mój mąż :) zapraszam na jego bloga TUTAJ

Taki spcaer po Cork śladami fontann i poideł do picia przeszliśmy razem z grą terenową gecoaching, która pokazała nam te ciekawe  miejsca :)