Rzym - Wieczne Miasto

Rzym to piękne antyczne miasto o bogatej historii jest stolicą Włoch, położony jest na siedmiu wzgórzach skupionych nad rzeką Tybr, która przepływa przez środek miasta z północy na południe. Na terenie Rzymu znajduje się wiele starożytnych i sakralnych budowli, piękne bazyliki i kościoły, liczne muzea, place i fontany.
W samym sercu stolicy usytowane jest Koloseum, które do dzisiaj jest dumą Rzymu i wzbudza zachwyt każdego, kto przyjeżdża do Wiecznego Miasta.

Ta największa zachowana budowla starożytna w mieście jest pozostałością po dawnym amfiteatrze, w miejscu rzymskich rozrywek i zawodów jeszcze z czasów cezarów.

Ważną pozostałością dawnych czasów jest Forum Romanum, czyli tradycyjny starożytny rynek, na którym skupiało się życie polityczne i gospodarcze miasta.

Rynek przez wieki został całkowicie zniszczony a jego pozostałości zawdzięczają swoje istnienie pracom archeologicznym.
Panteon to starożytna świątynia poświęcona została ku czci wszystkich bogów, któą Hadrian, cesarz rzymski, wybudował ją na Polu Marsowym. Na początku VII wieku budowla została zaadoptowana na kościół chrześcijański Marii od Męczenników (Santa Maria ad Martyres)

Wsród rzymskich zabytków warto też wymienić barokowy skarb Rzymu Fontannę di Trevi, monumentalną konstrukcję XVIII-wieczną o wymiarach 20x26 metrów z łukiem triumfalnym w centrum i licznymi figurami.
Jest to jedno z najbardziej popularnych i najpiękniejszych oraz imponujących włoskich budowli
wodnych. Centralną postacią fontanny jest Neptun zwany też Oceanem na jego straży,z obu stron stoją dwa trytony symbolizujące dwa odmienne nastroje morza- sztorm i ciszę morską.

Najbardziej charakterystyczną budowlą na nabrzeżach Tybru jest Zamek św. Anioła.
Budowla ta pierwotnie była monumentalnym grobowcem Hadriana i jego rodziny. Wzniesiono go z rozkazu cesarza w latach 123-139 r. n.e.

W średniowieczu zamek zamieniono w fortecę, która przez blisko tysiąc lat pozostawała najpotężniejszym punktem obronnym Rzymu. W czasach renesansu, w dolnej części budowli mieściły się więzienia, a w górnej luksusowe apartamenty papieskie oraz archiwum i skarbiec Państwa Kościelnego, do dziś we wnętrzu zamku można zobaczyć potężny kufer-sejf.
Papież Juliusz II, który w zamku chętnie przebywał, zlecił urządzenie w górnej części budynku specjalnej loży błogosławieństw wychodzącej w kierunku rzeki i mostu. Nazwa zamku wywodzi się z VI wieku kiedy to papież Grzegorz I Wielkipodczas zarazy panującej w Rzymie ujrzał nad budynkiem Mauzoleum postać anioła z mieczem w ręku.

Do zamku prowadzi most z licznymi rzeźbami aniołów.
Nazwa zamku wywodzi się z VI wieku. W 1227 roku zamek był podziemnym korytarzem połączonym z Watykanem.

Ukryty korytarz miał zapewniać papieżom możliwość ucieczki do fortecy. Skorzystał z niego Klemens VII w czasie Sacco di Roma w 1527 roku.

Piazza del Popolo (Plac Wszystkich Ludzi) to jeden z placów które znajdują się w Rzymie.
Przez wiele lat plac był miejscem publicznych egzekucji, ostatnią egezkucję wykonano tam w 1826 roku. Od tego placu zaczynają się starożytne Pola Marsowe oraz papieskie Wieczne Miasto z charakterystycznym trójzębem malowniczych ulic: via del Corso, Via Babuino, Via della Ripetta.
Początek centralnej ulicy Via del Corso wyznaczają dwa identycznie wyglądające kościoły Santa Maria dei Miracoli oraz Santa Maria dei Montesanto. Zostały one zaprojektowane przez Rainaldiego, a wzniesione przez Berniniego.

Na środku placu od 1589 roku stoi 24 metrowy egipski obelisk, który sprowadzony został za panowania cesarza Oktawiana Augusta dla przyozdobienia Circus Maximus.

Piazza Navona to barokowy plac w Rzymie powstał z inicjatywy papieża Innocentego X na miejscu gdzie kiedyś był stadion Domicjana inaczej nazywany "cyrk Domicjana".
Stadion ten zbudowany został w 86 roku na Polu Marsowym celu rozgrywania na nim wyścigów rydwanów, ale również dyscyplin lekkoatletycznych. W centralenj części placu znajduje się fontanna Czterech Rzek wybudowana przez Giovanni Lorenzo Bernini latach 1647-1651.
Na fontannie umieszczono czterech muskularnych mężczyzn (rzeka po włosku jest rodzaju męskiego) z białego marmuru, posągi te symbolizują cztery wielkie rzeki z czterech kontynentów: Nilu, Dunaju, Rio de la plata i Gangesu oraz cztery wówczas znane kontynenty: Afrykę, Azję, Europę i Amerykę.
Przy placu Navona w miejscu kaplicy upamiętniającej męczeńską śmierć św. Agnieszki znajduje się kościół św.Agnieszki - Sant Agnese in Agone jest to dzieło Francesco Borominiego, wykonane na zlecenie papieża Innocentego X. Jego budowa rozpoczęła się w 1652 roku i została zakończona po 18 latach. W bocznej kaplicy znjadują się relikwie św. Agnieszki.

Agnieszka była w starożytności jedną z najbardziej popularnych świętych jak głosi legenda kościół powstał na miejscu dawnego domu publicznego, w którym w 304 roku wystawiono ją na próbę wiarę
Jako 12-letnia dziewczynka, pochodząca ze starego rodu, W 304 roku poniosła męczeńską śmierć na stadionie Domicjana.
Według przekazów o rękę Agnieszki rywalizowało wielu zalotników, a wśród nich pewien młody rzymski szlachcic oczarowany jej urodą. Ona jednak odrzuciła wszystkich, mówiąc, że wybrała Małżonka, którego nie potrafią zobaczyć oczy śmiertelnika. Zalotnicy, chcąc złamać jej upór, oskarżyli ją, że jest chrześcijanką. Doprowadzona przed sędziego nie uległa ani łagodnym namowom, ani groźbom. Rozniecono ogień, przyniesiono narzędzia tortur, ale ona przyglądała się temu z niewzruszonym spokojem.
Wobec tego odesłano ją do domu publicznego, ale jej postać budziła taki szacunek, że żaden z grzesznych młodzieńców nie śmiał się zbliżyć do niej. Jeden śmiałek został nagle porażony ślepotą i upadł w konwulsjach. Młoda Agnieszka wyszła z domu rozpusty niepokalana i nadal była czystą małżonką Chrystusa.
Zalotnicy znów zaczęli podburzać sędziego. Bohaterska dziewica została skazana na ścięcie.

Na szczególną uwagę zasługują też Schody Hiszpańskie, prowadzące do kościoła Trinitia dei Monti.
Schody te są uznawane za najdłuższe i najszersze w Europie.

Campo de' Fiori
To rzymski plac otoczony malowniczymi kamienicami i pałacami, których tło stanowią różnokolorowe kramy, stragany z owocami, kwiatami i rybami, makaronem i pamiątkami.

W średniowieczu nazwa placu oznaczała „Pole Flory” i nawiązywała do łąki rozciągającej się w tym miejscu. NA środku placu znajduje się pomnik Giordana Bruna wybitnego myśliciela.
XVI w był on pierwszym uczonym, który otwarcie poparł heliocentryczną teorię Kopernika, wpadł w ręce inkwizycji i stanął przed sądem. Pomimo siedmioletniego procesu i wyparcia się swoich tez, został skazany na śmierć. Wyrok wykonano na Campo de’ Fiori 17 lutego 1600 roku, filozof został spalony na stosie.

Można przenieść się w czasie i poczuć klimat jednego z najsławniejszych wierszy Czesława Miłosza, zaczynającego się „W Rzymie na Campo de’ Fiori…”
Rzym zachwyca swoim pięknem, ilością wielkich dzieł sztuki architektonicznej i zdobniczej oraz
wspaniałymi zabytkami. Przedstawiłam Wam tylko niewielką część wiecznego miasta, gdyż nie sposób jest opisać wszystko co zobaczyłam.

Na każdym kroku i za każdym rogiem czai się na nas kawałek historii. Począwszy od starożytności przez kolejne epoki, które odciskały swoje piętno na tym mieście bo przecież „Wszystkie drogi prowadzą do Rzymu” :)

Dla Was mam małą pamiątkę związana z tym pięknym miastem. Wsród osób które zamieszczą komentarz pod tą notką do 22 listopada, wylosuję 1 osobę która otrzyma mały kalendarzyk na magnesie na 2012 rok z najpięknieszymi zabytkami Rzymu.

Niech w każdym miesiącu Nowego Roku piękny rzymski zabytek cieszy Wasze oko :)

Asyż miasteczko świętego Franciszka i świętej Klary

Dziękuje Wam bardzo za miłe słowa pisane w komentarzach i cieszę się, że podoba się Wam moja relacja :) Witam bardzo gorąco moich nowych obserwatorów jest mi bardzo miło Was gościć u siebie.
Trudno jest ze słonecznych Włoch tak od razu zaklimatyzować się w zimnej i deszczowej Irlandii, bo odkąd wróciłam codziennie pada:(
Dziś więc chciałabym Was zaprosić do pięknego Asyżu, miasteczka świętego Franciszka i świętej Klary.
Asyż to urokliwe miasteczko położone na wzgórzu w regionie Umbrii we Włoszech.


W starożytności istniała na tym terenie niewielka osada etruska która w III wieku p.n.e. była pod panowaniem rzymskim jako Asisium. Od XII wieku Asyż należał do Księstwa Spoleto i uczestniczył w wielu wojnach z sąsiednimi miastami, a zwłaszcza z Perugią. W 1184 roku Asyż zdobył niepodległość i ustanowiono w nim samorząd miejski. Miasto brało udział licznych zatargach z Państwem Kościelnym, do którego zostało włączone w 1367.
Dopiero w 1860 roku Asyż został włączony w skład Zjednoczonego Królestwa Włoch.
W mieście tym odbywają się zapoczątkowane przez papieża Jana Pawła II Światowe Dni Modlitw o Pokój. Pierwsze takie spotkanie miało miejsce 27 października 1986 roku .

Miasto zdobią mury obronne, kamieniczki ozdobione kwiatami, i kościoły. Czas jakby zatrzymał się w średniowieczu, gdy uliczkami miasteczka wędrował sam święty Franciszek.


Obecnie miasto jest znane głównie z tego, że w średniowieczu żył tu święty Franciszek, który był synem bogatego kupca. Na chrzcie otrzymał imię Jan, które po powrocie ojca z podróży handlowej do Francji zostało zastąpione imieniem Francesco - Franciszek.

Jako dwudziestoletni młodzieniec w 1202 roku Franciszek wziął czynny udział w wojnie komunalnej Asyżu z mieszkańcami sąsiedniego miasta Perugią.


Wskutek klęski Asyżan Franciszek dostał się do niewoli, gdzie zaczęła się dokonywać jego wewnętrzna przemiana. Uwolniony po roku i doświadczony długą chorobą, przeżył wielki przełom duchowy. Zerwał z tym wszystkim, co dotychczas było treścią jego życia, oddając się całkowicie Bogu.
W asyskim kościele San Damiano usłyszał głos Chrystusa, przemawiającego z ikony krzyża,
który kazał mu iść i odbudować kościół "Franciszku, idź odbuduj mój kościół, gdyż popada w ruinę!" Po tych słowach odrestaurował własnymi rękami kilka zniszczonych kościołów w okolicy Asyżu. Pozbywając się wszystkiego, co posiadał, oddał swojemu ojcu nawet własne ubranie i rozpoczął życie pustelnika.
W 1208 roku w położonym koło Asyżu kościółku Matki Bożej Anielskiej, zwanym Porcjunkulą, uświadomił sobie, iż Bóg wzywa go do duchowej odnowy Kościoła. Rozpoczął ewangeliczne życie w ubóstwie i apostolstwo, na wzór Chrystusa i Apostołów. Zdjął habit eremicki i zaczął nosić prostą brązową tunikę, strój uważany w ówczesnej Umbrii za typowo plebejski. Z bosymi stopami zaczął wzywać ludzi do czynienia pokuty.

1208 roku przyłączyli się do niego coraz liczniejsi naśladowcy, a także naśladowczynie. W ten sposób stał się założycielem trzech zakonów: braci mniejszych, sióstr klarysek i tercjarzy.
Św. Franciszek nie przyjął święceń kapłańskich, a jedynie diakonat. W skład wspólnoty jego naśladowców wchodzili zarówno kapłani, jak i osoby świeckie. W połowie września 1224 roku modląc się na górze Alwernii, otrzymał stygmaty, czyli rany Męki Chrystusowej.
Ostatnie miesiące swego życia spędził podróżując od miasta do miasta. Pod koniec pory letniej 1226 powrócił do Asyżu. Umarł 4 października 1226 roku, położony na własne życzenie bez ubrań na gołej ziemi. Następnego dnia mieszkańcy Asyżu przenieśli jego ciało do kościoła San Giorgio w środku miasta. W dwa lata później został wyniesiony na ołtarze.
Św. Franciszek pozostawił po sobie kilkanaście różnych pism, a wśród nich Regułę dla zakonu braci mniejszych i słynną Pieśń Słoneczną. Jan Paweł II w 1980 roku ogłosił św Franiciszka patronem ekologów, zabiegających o ochronę naturalnego środowiska człowieka.

Bazylika św. Franciszka

Jest to XIII-wieczny kościół poświęcony św. Franciszkowi z Asyżu,
Bazylika została zbudowana na Wzgórzu Piekielnym, nazwa szczytu związana jest z wykonywanymi na nim wyrokami śmierci, podarowanym zakonowi przez mieszkańca Asyżu, Szymona Pucciarellego.

Reguła zakonu nie pozwala na posiadanie dóbr, dlatego teren ten już od 1228 stanowił własność Watykanu. Dzień po kanonizacji św. Franciszka, w dniu 17 lipca 1228, papież Grzegorz IX poświęcił miejsce budowy i zmienił nazwę wzgórza na Wzgórze Rajskie.

Kościół zbudowano w latach 1228-1253 w stylu włoskiego gotyku - surowego, a jednocześnie pięknego. Z placu przez świątynią wchodzi się do kościoła dolnego. Jego wnętrze zachwyca bogactwem fresków i zdobień. Malowidła nawiązują do życia świętego.

W górnym kościele uwagę zwracają freski autorstwa Giotto di Bondone i innych znakomitych malarzy przestawiające cały cykl z życia ubogiego świętego. Niektóre freski zostały odnowione po trzęsieniu ziemi, jakie nawiedziło Asyż 26 września 1997 r. Zawaliła się wtedy części sklepienia bazyliki, zginęło czterech zakonników w tym jeden Polak.

Z miejsca pierwotnego pochówku ciało Franciszka zostało przeniesione 25 maja 1230 roku do wybudowanej specjalnie przez Eliasza Bombarone bazyliki na Colle del Paradiso w Asyżu gdzie dziś znajduje się tam grób świętego.
W 2000 r. Bazylika i inne zabytki franciszkańskie zostały wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO.

W Asyżu znajduje się również Bazylika św. Klary jest to gotycka budowla postawiona w latach 1257 – 1260 na miejscu kościoła św. Jerzego, w którym początkowo pochowano i kanonizowano św. Franciszka. W kościele św. Jerzego pochowana była także św. Klara, aż do czasu postawienia bazyliki.
Święta Klara urodziła się w Asyżu 1193 roku, była córką szlachecką. Posłuchała apelu Św. Franciszka, zostawiła wszystko co ją otaczało: dostatek, wygodne życie zamieniła na wędrówkę w poszukiwaniu Królestwa Niebieskiego.
Mając 18 lat sprzedała cały swój dziedziczony majątek i rozdała między ubogich, opuściła potajemnie swą rodzinę w środku nocy, aby dołączyć do swych braci skupionych wokół Św. Franciszka w małym kościółku w pobliżu Asyżu.
W wieczór Niedzieli Palmowej 1212r złożyła na ręce Św. Franciszka śluby przestrzegania ubóstwa, postanowiła iść śladami Chrystusa. To uroczyste poświęcenie się Bogu odbyło się w towarzystwie innych kobiet z Asyżu między którymi były jej dwie siostry: Katarzyna, której Św. Franciszek dał imię zakonne Agnes oraz Beatrice.
Nowe zgromadzenie osiedliło się w małym kościółku Św. Damiana usytuowanym na małym pagórku tuż obok Asyżu; był to ten sam kościół, który Św. Franciszek odrestaurował sześć lat wcześniej na Boże polecenie.
Tam według jego instrukcji Św. Klara zorganizowała życie zakonne któremu przyświecały dwa cele: modlitwa i praca.
Św. Franciszek zmarł w 1226 r mając 44 lata. Św. Klara miała wtedy 33 lata. Żyła jeszcze 27 lat służąc wiernie ideom Św. Franciszka i idąc swą drogą zakonną do Boga.

W ołtarzu głównym bazyliki św. Klary umieszczony został bizantyjski krzyż, z którego Chrystus miał przemówić do św. Franciszka.

W podziemiach spoczywają doczesne szczątki św. Klary która była pierwszą klaryską. Jej zwłoki nie uległy rozkładowi przez setki lat, co uznano za cud. Ostatnio jednak oblicze świętej zmieniło się i trzeba było wykonać maskę z pośmiertną podobizną św. Klary.
W zakonie Klarysek do dziś obowiązuje ścisła klauzura, które polega na przebywaniu w obrębie określonej przestrzeni klasztoru, do której nie mają wstępu ludzie spoza wspólnoty, jak i z której siostry nie powinny wychodzić. Określenie przestrzeni klauzurowej często kojarzone jest z kratami i zasłonami.
W Polsce domy zakonne znajdują się w Starym Sączu, Krakowie, Miedniewicach, Sitańcu k. Zamościa, Skaryszewie i Sandomierzu. We wszystkich domach mniszki żyją według Reguły Urbana IV 1263 jedynie w Kaliszu znajduje się jedyny w Polsce klasztor Ubogich Sióstr Świętej Klary, w którym siostry żyją według pierwotnej Reguły św. Klary, zatwierdzonej przez papieża Innocentego IV w 1253 roku.
Reguła dana przez Urbana IV różni się zasadniczo od Reguły św. Matki Klary odstępstwem od całkowitego ubóstwa i dopuszczeniem własności wspólnej, choć papież umieścił w tej Regule także teksty nawiązujące do Reguły Matki Założycielki.

Na szczycie miasteczka wznosi sie zamek Rocca Maggiore z którego zachowały się tylko ruiny.


Został wybudowanego przez księcia Spoleto, Konrada z Lützen. W 1198 zamek został zdobyty przez zbuntowanych mieszkańców Asyżu. Odbudowano go w 1367 ale od 1538 roku nie jest zamieszkany.

Zachód słońca nad Asyżem bardzo mi się spodobał wiec go uwieczniłam.
To malownicze włoskie miasteczko jest miejscem szczególnym nie tylko dla katolików ale dla całych Włoch które Św. Franciszka obrały sobie za swojego patrona.
Bogata historia, wąskie uliczki, średniowieczny klimat, zapewnia niesamowitą atmosferę tego miasta, która pozostawia niezatarte wrażenie.

A ta oto piosenka towarzyszła mi przez cały dzień pobytu w tym świętym miasteczku :)

Watykan

Tydzień w Rzymie zleciał bardzo szybko, pogoda była piękna i słoneczna a towarzystwo wyjątkowe :) Była to już moja druga wizyta w wiecznym mieście i jestem z tego powodu bardzo szczęśliwa, że mogłam tam być. Pierwszy raz byłam w Rzymie w lutym b.r., ale wtedy jeszcze nie pisałam bloga. Obie wizyty były na zaproszenie Marysi o której pisałam tutaj i której jestem bardzo wdzięczna za gościne.
Punktem docelowym tej wizyty była dla mnie audiencja generalna u Papieża Benedykta VI,

która odbywa się w środy i w której udało mi się uczestniczyć. Jest to niesamowite spotkanie które napełniło mnie wielką radością.

Poprzednim razem nie udało mi się zdobyć biletu na audiencię wiec czułam duży niedosyt ale dzięki Marysi mogłam jeszcze raz wrócić do Rzymu i spotkać się z Ojcem Świętym.

WATYKAN to łacińskie zniekształcenie nazwy etruskiej, która oznaczała dobre miejsce do przepowiadania przyszłości na podstawie obserwacji błyskawic i walczących ptaków.
Nazwa "Watykan" pochodzi od łacińskiego vaticinius, vaticinia, vaticinium oznaczającego proroczy, przepowiadający przyszłość, wieszczy, wróżebny.

Nazwa państwa pochodzi od wzgórza na prawym brzegu Tybru, w zachodniej części Rzymu, gdzie była etruska osada zwana "Vatica" albo "Vaticum". Nazwą Watykan (Pola Watykańskie) określano płaski obszar między Tybrem oraz wzgórzami Janiculum i Monte Mario.


Nazwę "Państwo Watykanskie" wymyślił Benito Mussolini, strona kościelna proponowała nazwę "Roma vaticana" (Rzym watykański) podczas negocjacji traktatu laterańskiego w 1929 roku.

Jest to najmniejsze państwo świata pod względem powierzchni i siedzibą najwyższych władz Kościoła katolickiego, gdzie rezyduje papież. Obywatele Watykanu to głównie dostojnicy kościelni, księża, zakonnice i Gwardia Szwajcarska.

Oprócz tego do pracy w Watykanie przychodzi około 3000 osób mieszkających poza murami Watykanu są to: pracownicy poczty, radia, gazety, sklepów, dworca kolejowego i służby medycznej.

Obywatelstwo watykańskie jest wyłącznie czasowe a kardynałowie otrzymują je tylko na czas pobytu w Rzymie.

BAZYLIKA ŚWIĘTEGO PIOTRA


W czasach Konstantyna Wielkiego wybudowano okazałą, ogromną jak na ówczesne możliwości bazylikę św. Piotra. Została ona umiejscowiona częściowo na ruinach cyrku, częściowo na nekropolii, a jej absyda zawierała tradycyjny grób Świętego Piotra. Bazylikę budowano w latach 315-348, konsekrował ją w 326 roku papież Sylwester I.

Przed nim znajdowało się obszerne atrium z fontanną umieszczoną w jego centralnej części (z tej fontanny zachowała się rzeźba szyszki pinii, która obecnie umieszczona jest na Dziedzińcu Szyszki w Muzeach Watykańskich).

Do wnętrza prowadziło 5 bram: Brama Sędziów (zastrzeżona dla konduktów żałobnych), Brama Srebrna, Brama Rzymska, Brama Raweńska i Brama Przewodników. W otoczeniu Bazyliki znajdowały się dwie kaplice: Kaplica św. Petroneli i Kaplica św. Marii od Gorączki.
Budowla była kamienno-drewniana. Surowiec budowlany pochodził zarówno z cyrku Kaliguli-Nerona, jak i z nekropolii. Świątynia była w późniejszych wiekach wielokrotnie przebudowywana. W 847 roku na Rzym, w tym i na Watykan napadli arabscy piraci, stąd by zabezpieczyć Bazylikę św. Piotra, papież Leon IV (847-855) podjął decyzję o natychmiastowym otoczeniu kościoła murem obronnym. W ten sposób powstało tzw. Miasto Leonowe. Pierwszym papieżem pochowanym w tej bazylice był Leon I Wielki (440-461).
Bazylika była świadkiem 23 koronacji monarchów europejskich.


W XV wieku bazylika konstantyńska była w bardzo złym stanie technicznym i wymagała gruntownej przebudowy. W 1452 roku Bernardo Rosselino na zlecenie papieża Mikołaja V, po roku jubileuszowym 1450, rozpoczął prace budowlane, które przerwano po śmierci papieża a następnie na krótko wznowiono w czasie pontyfikatu Pawła II.


Właściwe prace ruszyły w trakcie pontyfikatu Juliusza II (1503-1513), papieża-wodza wojskowego i mecenasa sztuki. Zatrudnił on Donato Bramante by zbudował zupełnie nową bazylikę. Bramante zaprojektował pięciokopułowy układ centralny oparty na krzyżu greckim, z czteroma narożnymi ośmiobocznymi kaplicami, z których miały wyrastać wieże.
18 kwietnia 1506 roku Juliusz II położył kamień węgielny a realizacja budowy trwała 176 lat! Przez ten czas na tronie papieskim zasiadło 18 papieży.


W 1547 roku papież Paweł III projekt i jego realizację bazyliki powierzył - Michałowi Aniołowi Buonarrotiemu.
Mistrz zamieszkał w bazylice na okres 17 lat, czyli do momentu swojej śmierci. Komnata Michała Anioła była zlokalizowana w pobliżu kaplicy św. Leona I Wielkiego. Michał Anioł mimo niechęci, którą żywił do Bramantego, zachował jego zasadniczą koncepcję układu centralnego.
Dalsze kierowanie budową spoczęło w rękach oddanego ucznia, Giacomo Barozziego da Vingola , później zaś Giacomo della Porta , który dokonał zasklepienia kopuły.
Jednak wraz z umocnieniem się reakcyjnego obozu w katolicyzmie zaczęto krytykować centralny układ kościoła projektu Bramante-Michał Anioł jako pogański. Wysuwano też zarzut, że kościół nie pokrywa całkowicie świętego gruntu, jaki zajmowała stara bazylika, którego część znalazłaby się przed budowlą. Powierzył więc papież Paweł V Borghese.
Bazylika została konsekrowana 18 listopada 1626 roku przez papieża Urbana VIII.

Jest to dzieło wielu wpaniałych artystów malarzy, rzeźbiarzy i architektów.
Czasmi bazylika bardziej j przypomnina muzeum niż miejscu kultu religinego.
Znajdują się tam również wydzielone kaplice na modlitwę i skupienie w których nie można robić zdjęć.

W bazylice zobaczyc mozna m.in:
Pietę watykańska Michała Anioła w bocznej kaplicy Bazyliki Świętego Piotra. Przedstawia ona Marię, matkę Jezusa z martwym synem (zdjętym z krzyża) na rękach. jest pozbawiona typowej dramatycznej ekspresji, zastąpionej klasyczną harmonią i pięknem.
Kilka dni po wystawieniu rzeźby na widok publiczny Michał Anioł usłyszał że autorstwo dzieła jest przypisywane Christoforo Solari. Pod wpływem złości, na szarfie znajdującej się na piersi Marii, umieścił napis "MICHEL ANGELUS BONAROTUS FLORENT FACIBAT" (Uczynił to Florentczyk, Michał Anioł Buonarroti). Później żałował tej impulsywnej i pod wpływem urażonej dumy podjętej decyzji i przysiągł nigdy więcej nie podpisywać dzieła swych rąk.
21 maja 1972 roku Pieta Michała Anioła została uszkodzona przez 33-letniego Laszlo Totha australijskiego geologa urodzonego na Węgrzech, który krzycząc „Ja jestem Jezusem Chrystusem” uderzył ją kilkadziesiąt razy młotkiem, odłupując prawe ramię Madonny aż do łokcia, łamiąc nos, i uszkadzając twarz. Po ataku, dzieło zostało odrestaurowane i umieszczone za kuloodporną szybą.


XIII-wieczny brązowy posąg Błogosławiącego św. Piotra, dzieło Arnolfo di Cambio, którą turyści dotykają i całują w stopę dzieło Arnolfo di Cambio.


Witraż przedstawiający gołąbka, który symbolizuje Ducha Świętego. Znajduje się on nad tronem Świętego Piotra.


Wykonany z brązu barokowy baldachim zaprojektowany przez Berniniego na polecenie papieża Urbana VIII. Brąz do wykonania konfesji św. Piotra pochodzi z belkowania przedsionka rzymskiego Panteonu. Baldachim znajduje się nad głównym ołtarzem, zwanym papieskim. Jeszcze niżej znajduje się krypta z grobem Świętego Piotra.


Kopułę która znajuduje się we wnętrzu bazyliki zaprojektowaną przez Michała Anioła.

Kaplicę św. Sebastiana w której po beatyfikacji znajduję sie grób Papieża Jana Pawła II

Trudno jest krótko opisać to niezwykłe bogactwo które zostało umieszczone w Bazylice oraz na placu świetego Piotra. Chciałam jednak podzielić się z Wami tym wspaniałym miejscem i mam nadzieję, że Was nie zanudziłam.